„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. jeżeli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. jeżeli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”

Odpowiedzi na zarzuty

4/5

Na ten zarzut można odpowiedzieć bardzo prosto, odwołując się do historycznego faktu papiestwa awiniońskiego. Jak napisał francuski kapłan katolicki i historyk Guillaume Mollat:

„W latach 1305–1378 siedmiu papieży kolejno zasiadało na tronie św. Piotra i mieszkało niemal nieprzerwanie w Awinionie nad Rodanem. Czy fakt, iż rezydowali poza Rzymem, był czymś bez precedensu, a choćby — jak twierdzono — «skandalem» w dziejach Kościoła? Większość autorów niefrancuskich, począwszy od Platiny, zdaje się skłaniać ku takiej opinii. Tymczasem, choć byli biskupami Rzymu, wielu papieży zostało wybranych i koronowanych poza Wiecznym Miastem, a rządy nad Kościołem sprawowali z innych miejsc. W drugiej połowie XIII wieku niepokoje społeczne uniemożliwiły papieżom stałe przebywanie w Wiecznym Mieście i zmusiły ich do opuszczenia Rzymu, do tego stopnia, iż zamieszkiwanie tam stało się raczej wyjątkiem niż regułą...

Marcin IV (1281–1285), Francuz, wybrany w Viterbo, ubi tunc residebat Romana Curia («gdzie wówczas rezydowała Kuria Rzymska»), nigdy nie opuścił Toskanii ani Umbrii...

Aleksander IV (1254–1261) został wybrany i koronowany w Neapolu...” [1]

Z tych krótkich fragmentów widzimy zatem, iż nie tylko siedmiu prawowitych papieży mieszkało poza Rzymem, ale także niektórzy z nich zostali prawowicie wybrani poza Rzymem, pozostając jednocześnie biskupami Rzymu.

Co więcej, papież Mikołaj II wyraźnie przewidział taką możliwość w roku 1059 w bulli In nomine Domini:

„...jeżeli przewrotność ludzi zepsutych i niegodziwych osiągnęłaby taki stopień, iż w Rzymie nie można byłoby przeprowadzić czystego, szczerego i wolnego wyboru, wówczas kardynałowie-biskupi wraz z duchowieństwem Kościoła oraz wiernymi katolikami mogą mieć prawo i władzę wybrania papieża dla Stolicy Apostolskiej w takim miejscu, jakie uznają za najbardziej odpowiednie, choćby jeżeli byłoby ich niewielu.” [2]

Możemy więc wywnioskować zarówno z dekretu papieskiego, jak i z faktów historycznych, iż nie jest konieczne, aby papież ani mieszkał w Rzymie, ani był ważnie wybrany w Rzymie.

Przypisy

[1] Guillaume Mollat, The Popes at Avignon, 1305–1378, tłum. Janet Love, Londyn: Thomas Nelson and Sons Ltd, 1963, ss. XIII–XIV.

[2] Papież Mikołaj II, In nomine Domini (1059), nr 5.

ZA: https://www.unamsanctam.org/objections/obj-4

Przekład z języka angielskiego przygotowany przy użyciu współczesnych narzędzi wspomagających tłumaczenie z zachowaniem wierności oryginałowi i redakcją własną str. Tenete Traditiones.