Pantokrator

58 minut temu
Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata domyka rok liturgiczny. Ewangeliczne przypomnienie, iż kiedyś nastąpi moment, gdy „Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim”, iż „zgromadzą się przed Nim wszystkie narody” i iż wszystko stanie się jawne, zasiane wcześniej ziarno dobra (i zła) wyda plon itd., stanowi przypomnienie prawdy, którą na co dzień na różne sposoby wypieramy, cieniujemy. Uświadamiamy sobie, iż miłosierdzie nie unieważnia sprawiedliwości (choć ją przekracza, jak nauczał św. Jan Paweł II), iż nie jest abstrakcyjnym pojęciem, iż obojętność wcale nie jest mniejszym złem niż nienawiść, zaś obecność Jezusa konkretyzuje się w każdym człowieku. Eschatologiczna wizja końca, obraz sądu to nie straszenie, ale raczej zaproszenie, by żyć z otwartymi oczami i uszami, nie z zaciśniętym sercem i pięścią. By zawsze być gotowym na spotkanie Pana.
Idź do oryginalnego materiału