On odpowiedział: «Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestem nagi, i ukryłem się». (Rdz 3,10)
וַיֹּ֕אמֶר אֶת־קֹלְךָ֥ שָׁמַ֖עְתִּי בַּגָּ֑ן וָאִירָ֛א כִּֽי־עֵירֹ֥ם אָנֹ֖כִי וָאֵחָבֵֽא׃
καὶ εἶπεν αὐτῷ Τὴν φωνήν σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι, καὶ ἐκρύβην.
Qui ait vocem tuam audivi in paradiso et timui eo quod nudus essem et abscondi me.
Hebrajskie słowo גַּן (gan) pochodzi od rdzenia ganan (גנן), co oznacza „chronić” lub „bronić”. Wskazuje to, iż biblijny gan to nie tylko zielona przestrzeń, ale obszar wyznaczony i chroniony ogrodzeniem lub murem. Symbolizuje miejsce porządku, życia i troski, często kontrastujące z pustynią lub dziką przyrodą. Termin gan jest nierozerwalnie związany z Ogrodem Eden (Gan Eden, גַּן עֵדֶן), opisanym w Księdze Rodzaju: „Pan Bóg zasadził ogród (gan) w Edenie, na wschodzie” (2,8). Było to miejsce doskonałej wspólnoty między Bogiem a ludzkością, nawadniane przez rzeki i bogate w drzewa „przyjemne dla oka i dobre do jedzenia”. Kontekst „ogrodu” w Biblii jest kontekstem zbawczym, a liturgia dnia dzisiejszego, zwracająca uwagę na rolę Maryi jako Matki Kościoła rozpoczna całą historię od Ogrodu Eden, by znaleźć się na koniec w Ogrodzie poza murami Jeruzalem (istnienie tego ogrodu potwierdzają ostatnio przeprowadzone prace archeologiczne w bazylice Grobu Pańskiego), u stóp krzyża (J 19,25-27). Maryja jawi się tutaj jako nowa Ewa, która w jedności z nowym Adamem i podporządkowana Mu, powołana jest do pełnienia swojej macierzyńskiej roli pośredniczki w dziele odkupienia. Ewangelista natomiast znajduje się tam jako wierny uczeń, jako przedstawiciel wszystkich, którzy uwierzą w Chrystusa aż do końca czasów. Słowa Pana – słowa Boga, a zatem słowa stworzenia, podobnie jak te z Ogrodu Eden – urzeczywistniają to, co oznaczają. Od „tej godziny”, w ogrodzie u stóp krzyża Maria zostaje ustanowiona Matką wszystkich przyszłych dzieci Kościoła.
