A ja zaufałem Twemu miłosierdziu; niech się cieszy me serce z Twojej pomocy, chcę śpiewać Panu, który obdarzył mnie dobrem. (Ps 13,6)
וַאֲנִי בְּחַסְדְּךָ בָטַחְתִּי יָגֵל לִבִּי בִּישׁוּעָתֶךָ אָשִׁירָה לַיהוָ֑ה כִּי גָמַל עָלָי
ἐγὼ δὲ ἐπὶ τῷ ἐλέει σου ἤλπισα ἀγαλλιάσεται ἡ καρδία μου ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ σου ᾄσω τῷ κυρίῳ τῷ εὐεργετήσαντί με καὶ ψαλῶ τῷ ὀνόματι κυρίου τοῦ ὑψίστου.
Ego autem in misericordia tua speravi. Exsultabit cor meum in salutari tuo; cantabo Domino, qui bona tribuit mihi.
Hebrajski czasownik גָּמַל (gāmal) niełatwo oddać jednym polskim słowem. Wskazuje bowiem na działanie doprowadzone do końca, na przejście od tego, co jeszcze niedokończone, do stanu, w którym osiągnięty został zamierzony rezultat. W odniesieniu do relacji międzyludzkich może oznaczać odpłacenie komuś – dobrem lub złem – stosownie do jego czynów. W języku rolniczym odnosi się natomiast do owocu, który osiągnął pełną dojrzałość. W każdym z tych zastosowań obecna jest myśl o procesie, który doszedł do swojego kresu i przyniósł określony owoc.
Bóg jest Tym, który doprowadza sprawy do końca, dlatego psalmista może wołać „Zaufałem Twemu miłosierdziu”. Może więc i nasze poplątane, niedokończone sprawy warto powierzyć Bogu z ufnością. On w swoim czasie doprowadzi je do końca, co równa się z tym, iż obdarzy nas dobrem.
