Nie zostawiajcie nas samych – apeluje siostra Zygmunta, która na misjach spędziła 50 lat

1 miesiąc temu

Budowy studni, dożywianie, edukacja, pomoc medyczna. To działania humanitarne, które od 20 lat toczą się w ramach Ad Gentes. Tegoroczna niedziela będzie obchodzona pod hasłem „Uczniowie-misjonarze pomagają misjom”.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: Jan Włodzimierz Brewczyński, EWTN Polska | 9 lutego 2026 |
Photo credit: Jan Włodzimierz Brewczyński, EWTN Polska
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

Subskrybuj newsletter

Wesprzyj naszą misję

9 lutego w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski odbyła się konferencja, poświęcona wsparciu dla misji. Dzień modlitwy, postu i solidarności z misjonarzami – Niedzielę Ad Gentes, obchodzimy w tym roku 1 marca. Jednak pomoc można nieść również w inne dni choćby wysyłając SMS o treści „MISJE” pod numer 72032. Koszt wiadomości to 2,46 zł brutto.

W konferencji wzięli w niej udział:

bp Jan Piotrowski, biskup kielecki, przewodniczący Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji;
s. Zygmunta Kaszuba KDzJ, karmelitanka Dzieciątka Jezus, wieloletnia misjonarka w Burundi.
ks. Michał Kacprzyk, dyrektor Dzieła Pomocy „Ad Gentes”;
o. Kazimierz Szymczycha SVD, sekretarz Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji;

Misje to nie straż pożarna

Bp Jan Piotrowski przypomniał rzeczywistość misyjną Polski lat 90. Były misjonarz przypomniał, iż złotówka miała wówczas zupełnie inną wartość i nie było organizacji takich jak MIVA Polska, czy niedziela Ad Gentes.

Jak mówi, on jako misjonarz był dobrze wyposażony, ponieważ „ludzie ofiar nie szczędzili, ale to był misjonarz z biednej Polski”, a to oznacza, iż dzieła pomocowe na miejscu były wysoce ograniczone, np. nie można było na przykład kupić samochodu.

Dziś jest to możliwe, a dobry pojazd skraca dotarcie do wspólnoty, która jest oddalona od głównego kościoła od dziesiątki, a czasem setki kilometrów, o czym również opowiadają misjonarze w ramach cyklu „Idźcie na cały świat„.

Przewodniczący Komisji KEP ds. Misji stwierdził także, iż misje w przeciwieństwie do straży pożarnej nie działają interwencyjnie. Choć zdarzają się potrzeby interwencyjnie jak na Jamajce, to zwykła pomoc jest potrzebna codziennie.

Ad Gentes

Wsparcie finansowe realnie zmienia los ludzi, którzy żyją w naprawdę trudnych warunkach. Dzieło Pomocy Ad Gentes funkcjonuje od 20 lat. W tym czasie zrealizowano prawie 3000 projektów pomocowych. Są to programy edukacyjne, medyczne, charytatywne i ewangelizacyjne. Misjonarze niosąc Pismo Święte podają kromkę chleba.

Łącznie 1617 polskich misjonarzy posługuje na każdym kontynencie świata. W Niedzielę Ad Gentes, 1 marca, będziemy mogli wesprzeć misjonarzy wpłacając datek do specjalnych puszek w naszych parafiach. Można ich wesprzeć również przelewem lub wysyłając SMS.

Mój szkolny kolega z misji

O. Kazimierz Szymczycha SVD opowiedział o programie edukacyjnym, który zawsze otrzymywał patronat biskupów i ministrów edukacji. Dzięki konkursowi działającemu od 26 lat polskie dzieci dowiadują się o historiach ich rówieśników z dalekich krajów. A losy są różne, jak codziennie pokonywanie dwunastu kilometrów do szkoły, czy utrata rodziców z powodu walk.

Konkurs rozwija także kreatywność. Również nauczyciele mają okazję do napisania specjalnej katechezy. Edukacja wspiera solidarność, a dzieci chętniej włączają się w pomoc humanitarną. „Są to wielkie dary serca” – mówi o. Szymczycha.

50 lat na misjach

„Nie zostawiajcie nas samych” apeluje s. Zygmunta Kaszuba KDzJ, która spędziła na misjach 50 lat. Mleko w proszku dla dzieci, aby przestały umierać z głodu, edukacja, pomoc medyczna, to codzienność w pracy misjonarza i jest ona możliwa tylko dzięki osobom wspierającym misjonarzy.

– Kiedyś przynieśli mi w koszu wiklinowym trzęsącego się człowieka. Mówienie takiemu człowiekowi, iż Jezus umarł za niego na krzyżu nie przejdzie. Gdy podam mu leki, to on mówi „Jak wielki jest Bóg, który mnie uleczył” – opowiedziała siostra.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: