Moje (Boże) pragnienie

W przededniu III Niedzieli Wielkanocnej – w sobotę, 18 kwietnia 2026 roku – nasza wspólnota seminaryjna uczestniczyła w comiesięcznym dniu skupienia pod hasłem: „Być wiernym pragnieniom, jakie wzbudza Bóg”. Pod przewodnictwem o. Tadeusza Iwaszczyszyna OSPPE – referenta ds. powołań paulinów, formatora braci postulantów oraz posługującego w Radiu „Jasna Góra” – rozważaliśmy tajemnicę powołania jako odpowiedzi na wewnętrzne pragnienie, które Bóg wzbudza w sercu każdego człowieka.

Ojciec rekolekcjonista, odwołując się do ewangelicznych opowieści o bogatym młodzieńcu (Mt 19, 16–22) oraz o Zacheuszu (Łk 19, 1–10), ukazał nam dwie postawy, jakie można przybrać wobec odkrycia tego Bożego daru. Daru, którym jest pragnienie wejścia w głęboką relację z Chrystusem, zjednoczenia z Nim i oddania Mu całego życia.

Bogaty młodzieniec z Ewangelii wg św. Mateusza, idąc za poruszeniem serca, „zbliżył się do Jezusa i zapytał: «Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?»” (19,16). Odpowiedź Pana nie spełniła jednak jego oczekiwań. Podobnie i my, w naszej relacji z Chrystusem, możemy odejść zasmuceni po spotkaniu z Nim, jeżeli za pragnieniem świętości nie pójdzie gotowość serca do ofiary i przemiany własnego życia.

Z kolei przykład Zacheusza, zwierzchnika celników z Ewangelii wg św. Łukasza, uczy nas otwartości na Boże działanie i odwagi pójścia za Chrystusem. Jego postawa ukazuje, czym jest autentyczne oddanie życia Bożej miłości. Oby słowa Jezusa: „muszę się zatrzymać w twoim domu” (19,5) spełniały się w naszym powołaniu każdego dnia, abyśmy – jak Zacheusz – kroczyli przez życie z euforią i wdzięcznością…

Dziękujemy Tobie, Ojcze Tadeuszu, za poprowadzenie tego kwietniowego dnia skupienia. Jesteśmy wdzięczni za głoszenie Słowa Bożego oraz za podzielenie się bogatym doświadczeniem życia kapłańskiego i zakonnego. Niech będzie chwała naszemu Panu, Jezusowi Chrystusowi, który wzbudza w nas powołanie i nieustannie zaprasza nas do siebie.

br. Patryk Czajkowski CSsR, rok IV