MIĘDZY BÓLEM PAMIĘCI A PRAWDĄ EWANGELII

Odpowiedź na insynuacje i niebezpieczne podkręcanie emocji wokół Kościoła w Polsce.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: EWTN polska
Photo credit: Rafael Films
Tekst został opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

Ten tekst jest odpowiedzią na sposób narracji zastosowany przez niemieckie medium Deutsche Welle, publikujące swoje materiały również w języku polskim, które w ostatnich dniach w bardzo wyraźny sposób próbuje budować atmosferę moralnego oskarżenia wobec części polskich katolików oraz sugerować głęboki kryzys duchowy Kościoła w Polsce.

Nie chodzi tutaj o uczciwą debatę.
Debata jest potrzebna.

Nie chodzi także o to, iż katolicy nie mogą rozmawiać o trudnych sprawach.
Muszą rozmawiać.

Problem zaczyna się wtedy, gdy publicystyka przestaje opisywać rzeczywistość, a zaczyna nią sterować emocjonalnie.

I właśnie to niestety można było dostrzec w narracji niemieckiego medium: bardzo subtelne, ale konsekwentne budowanie obrazu „oświeconego Episkopatu” z jednej strony oraz „ciemnego, radykalnego i niebezpiecznego polskiego katolicyzmu” z drugiej.

To jest zabieg niezwykle sprytny.
Bo formalnie nie padają tam najmocniejsze oskarżenia.
Ale czytelnik ma sam dojść do określonych wniosków.

Ma pomyśleć, iż problemem nie jest już pojedynczy spór czy emocjonalna reakcja części wiernych.
Problemem ma być sam polski katolicyzm.

A przecież każdy uczciwy człowiek w Europie wie, iż bez polskiego katolicyzmu nie byłoby wolnej Polski, nie byłoby „Solidarności”, nie byłoby duchowego oporu wobec komunizmu i być może nie byłoby również wolnej Europy Środkowej.

To właśnie polski Kościół przez dziesięciolecia był schronieniem dla prześladowanych, miejscem obrony godności człowieka i przestrzenią wolności ducha.

Dlatego wielu Polaków reaguje dziś bólem, gdy po raz kolejny widzą w niemieckiej przestrzeni medialnej ton moralnego pouczania wobec narodu, który sam przeszedł przez piekło niemieckiego totalitaryzmu.

I nie chodzi tutaj o pielęgnowanie historycznej nienawiści.
Chrześcijanin nie może żyć nienawiścią.

Ale pojednanie nigdy nie może być budowane na amnezji ani na jednostronnym moralizowaniu.

Naród polski ma prawo oczekiwać szacunku dla własnej historii, własnej wrażliwości i własnych ran.

Zwłaszcza wtedy, gdy pamięć II wojny światowej przez cały czas pozostaje żywa w tysiącach rodzin.

Jednocześnie trzeba powiedzieć równie jasno:

Katolik nie może usprawiedliwiać niechęci wobec Żydów, pogardy wobec innych narodów czy języka nienawiści. Kościół katolicki wielokrotnie to podkreślał.

Ale czym innym jest wierne nauczanie Kościoła, a czym innym medialna próba wykorzystania tego nauczania do tworzenia polityczno-kulturowego obrazu „niedojrzałej Polski”.

I właśnie to budzi dziś sprzeciw wielu ludzi.

Bo można odnieść wrażenie, iż część zachodnich mediów nie potrafi już patrzeć na Polskę inaczej niż przez filtr ideologicznych schematów.

Jeżeli Polacy bronią swojej tożsamości — są „nacjonalistami”.
Jeżeli bronią Kościoła — są „fundamentalistami”.
Jeżeli przypominają własną historię — oskarża się ich o brak otwartości.

To droga donikąd.

Ale równie wielkim błędem byłoby dziś rozpętywanie wojny pomiędzy Episkopatem a wiernymi.

Bo Kościół w Polsce nie jest wrogiem własnego narodu.
Nigdy nim nie był.

Polscy biskupi nie są przeciwnikami ludzi wierzących.
Są ich pasterzami.

Tak — wierni mają prawo zadawać pytania.

Mają prawo oczekiwać jasnego języka, roztropności i wrażliwości na społeczne emocje.

Ale równie prawdziwe jest to, iż publiczne niszczenie autorytetu Kościoła zawsze kończyło się dramatem społeczeństw.

Europa Zachodnia jest dziś tego bolesnym przykładem.

Tam, gdzie najpierw wyśmiano Kościół, później wyśmiano rodzinę, a na końcu zaczęto podważać samo pojęcie człowieczeństwa.

Dlatego Polska potrzebuje dziś czegoś zupełnie innego niż medialnie podsycane konflikty.

Potrzebuje wzajemnego zaufania.

Potrzebuje Kościoła bliskiego ludziom i ludzi bliskich Kościołowi.

Potrzebuje rozmowy prowadzonej nie przez internetowy gniew, ale przez odpowiedzialność za przyszłość narodu.

Bo największym marzeniem współczesnego świata nie jest już dziś zniszczyć Kościół frontalnym atakiem.

Największym marzeniem jest skłócić Kościół od środka.

Sprawić, by wierni zaczęli gardzić własnymi biskupami.
By biskupi zaczęli bać się własnych wiernych.
By katolicy zaczęli traktować siebie nawzajem jak politycznych przeciwników.

I właśnie dlatego dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzeba nam duchowej dojrzałości.

Nie emocjonalnych manipulacji.
Nie medialnych insynuacji.
Nie niemieckiego moralizowania wobec Polski.
Ale prawdy, pamięci i wzajemnego szacunku.

Bo Polska ma swoje rany, swoje błędy i swoje grzechy.
Ale przez cały czas pozostaje jednym z ostatnich miejsc w Europie, gdzie miliony ludzi klękają przed Najświętszym Sakramentem, gdzie młodzi idą pieszo setki kilometrów na Jasną Górę, gdzie wciąż żyje modlitwa, spowiedź i wiara przekazywana w rodzinach.

I może właśnie dlatego ten Kościół tak bardzo przeszkadza współczesnemu światu.

Ale Polska już nieraz pokazała, iż potrafi przetrwać dużo większe burze niż medialne narracje.

Pod jednym warunkiem:

że nie pozwoli odebrać sobie Chrystusa, prawdy i jedności.

„Polska potrzebuje ludzi sumienia.”
— św. Jan Paweł II

A człowiek sumienia nigdy nie buduje swojej siły na nienawiści.
Człowiek sumienia buduje ją na prawdzie i miłości.

I właśnie tego dziś najbardziej potrzebujemy.
W Kościele.
W Polsce.
W Europie.