'Majątek osobisty duchowieństwa katolickiego w Koronie w XVII i XVIII wieku' recenzja / KlaudiaRogowicz

Dariusz Główka Majątek osobisty duchowieństwa katolickiego w Koronie w XVII i XVIII wieku


Filmy Kler i Tylko nie mów nikomu wzbudziły emocje wśród Polaków, konserwatyści narzekali na wykrzywiony obraz Kościoła (wielu choćby nie oglądając ww filmów), często wielu z nich pomyślało sobie Dawniej u nas tego nie było. Przeczytawszy pracę Dariusza Główki zdziwią się, jak bardzo nowożytny kler z naszego podwórka nie różnił się od współczesnego.

Autor, badając spisy mienia i testamenty księży, ukazuje ich codzienne życie. Dowiadujemy się, iż wielu z nich prowadziło życie miłosne i posiadało rodziny, a ich partnerki i dzieci często zostawali spadkobiercami.

Sutanna nie była ulubionym strojem duchownych, na sejmach purpuraci często występowali ubrani po świecku. interesująca jest tu kwestia tzw. sukni , której znaczenia nie jest pewien autor.

Księża epoki podążali za modą i kochali blichtr, otaczali się luksusowymi przedmiotami, nosili modne w tym czasie peruki. Tego, czego najmniej było na plebaniach to... święte obrazy.

Mam nadzieję, iż ww. pozycja trafi kiedyś w ręce pana Smarzowskiego, by nakręcić prequel Kleru, prawdopodobnie kina ponownie zapełnią się widzami.



Dariusz Główka Majątek osobisty duchowieństwa katolickiego w Koronie w XVII i XVIII wieku, Instytut Archeologii i Etnologii PAN, 2004