Mający dwoistą duszę (δίψυχος– dipsychos)

mający dwoistą duszę, chwiejny, niezdecydowany

Człowiek ten niech nie myśli, iż otrzyma cokolwiek od Pana, bo jest mężem chwiejnym, niestałym we wszystkich swych drogach. (Jk 1,7-8)

μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λήμψεταί τι παρὰ τοῦ κυρίου, ἀνὴρ δίψυχος, ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖςαὐτοῦ.

Non ergo aestimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino vir duplex animo inconstans in omnibus viis suis.

Greckie słowo δίψυχος opisuje w kontekście Listu Jakuba kogoś, kto się waha, nie jest pewien, co zrobić, jest pełen wątpliwości, niezdecydowany. Tylko w tym piśmie Nowego Testamentu użyto tego przymiotnika (tutaj i w Jk 4,8). Wyrażenie to odnosi się do człowieka, który nie ma stałych zasad, kieruje się własnymi popędami, łatwo ulega wpływom opinii innych, skacząc od jednej do drugiej. Ta chwiejność dotyczy nie tylko modlitwy prośby, ale „wszystkich jego dróg”, mówi Jakub. Wahanie, które przejawia on w modlitwie, rozciąga się na wszystkie pozostałe jego działania. W ten oto sposób List Jakuba nawiązuje doskonale do biblijnego motywu „dwóch dróg”, który nakreślony jest m. in w Psalmie 1, będącym utworem programowym całego psałterza. Droga człowieka prawego i droga występnego (Ps 1,1) to inaczej postępowanie według Ducha i spełnianie uczynków ciała (Ga 5-6). Dla człowieka przenikniętego bojaźnią Bożą i mądrością wybór adekwatnej drogi powinien być jednoznaczny…