Lękać się (חָתַת ḥâṯaṯ)

Nie lękaj się

Ty zaś przepasz biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę. Nie lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi. (Jr 1,17)

וְאַתָּה֙ תֶּאְזֹ֣ר מָתְנֶ֔יךָ וְקַמְתָּ֙ וְדִבַּרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם אֵ֛ת כָּל־אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י אֲצַוֶּ֑ךָּ אַל־תֵּחַת֙ מִפְּנֵיהֶ֔ם פֶּֽן־אֲחִתְּךָ֖ לִפְנֵיהֶֽם׃

καὶ σὺ περίζωσαι τὴν ὀσφύν σου καὶ ἀνάστηθι καὶ εἰπὸν πρὸς αὐτοὺς πάντα, ὅσα ἂν ἐντείλωμαί σοι· μὴ φοβηθῇς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν μηδὲ πτοηθῇς ἐναντίον αὐτῶν, ὅτι μετὰ σοῦ ἐγώ εἰμι τοῦ ἐξαιρεῖσθαί σε, λέγει κύριος.

Tu ergo accinge lumbos tuos, et surge, et loquere ad eos omnia quæ ego præcipio tibi. Ne formides a facie eorum: nec enim timere te faciam vultum eorum.

Mówi się, iż strach ma wielkie oczy, bądź też, iż jest złym doradcą. Frank Herbert napisał: „Nie wolno się bać, strach zabija duszę. Strach to mała śmierć, a wielkie unicestwienie. Stawię mu czoło”. Jeremiasz, podczas modlitwy, w obliczu czekających go wyzwań słyszy w sercu głos Boga dodający mu odwagi.
Z zaproszenia by się nie lękać, skorzysta również Jan Chrzciciel i upomni króla Heroda i Herodiadę, iż nie wolno im żyć ze sobą bez ślubu.
Jan Paweł II, w pierwszy dzień swojego pontyfikatu, powiedział dobrze znane nam słowa: „Nie lękajcie się!”, by dodać sobie i nam potrzebnej odwagi.
Zatem: Odwagi!