Księżna Walii opowiada o powrocie do zdrowia, spokoju odnajdywanym na łonie natury i znaczeniu bliskich osób, które towarzyszą nam w trudnych chwilach.
Przez większą część dorosłego życia księżna Walii funkcjonowała według starannie ułożonego harmonogramu. Obowiązki królewskie, oficjalne wizyty, odprowadzanie dzieci do szkoły i niezliczone zobowiązania związane z wychowywaniem trójki potomstwa musiały zmieścić się w napiętym grafiku. Nierzadko takim, nad którym nie miała pełnej kontroli. Poważna choroba nie zważa jednak na kalendarz, choćby był najlepiej zaplanowany.
W osobistym wywiadzie, którego 11 listopada udzieliła Robertowi Macfarlane’owi, pisarzowi i popularyzatorowi wiedzy o przyrodzie, a który ukazał się na łamach magazynu „Country Life”, Catherine opowiedziała o powrocie do zdrowia po chorobie nowotworowej, pocieszeniu, jakie odnajduje na świeżym powietrzu, oraz o tym, dlaczego coraz bardziej docenia naturalny rytm przyrody.
Jej zamiłowanie do natury narodziło się na długo przed tym, zanim została księżną. Jako dziecko bawiła się w strumieniach, zbierała jeżyny i szukała wyimaginowanych skarbów pod krzewami laurowymi. Nie chodziło o wielkie przygody, ale o zwyczajną euforia przebywania na zewnątrz i swobodę samodzielnego odkrywania świata.
Dziś, jako matka trójki dzieci, chciałaby, aby George, Charlotte i Louis mogli doświadczyć podobnej wolności. Zależy jej, by poznawali otoczenie bez dorosłych, którzy nieustannie kierowaliby ich uwagą i wskazywali, czym powinni się zainteresować. Sądząc po entuzjazmie dzieci wobec aktywności na świeżym powietrzu, najwyraźniej bardzo im to odpowiada.

Kiedy życie nie trzyma się harmonogramu
Najbardziej osobiste były jednak refleksje Catherine dotyczące powrotu do zdrowia po chorobie nowotworowej. W rozmowie z Macfarlane’em wspomniała o ostrzeżeniu, które usłyszała w szpitalu:
„Powiedziano mi w szpitalu, iż mój powrót do zdrowia nie będzie przebiegał liniowo”.
Miały przychodzić zarówno lepsze, jak i gorsze dni, a na odzyskanie sił potrzeba było czasu. Z czasem księżna dostrzegła podobną prawidłowość w przyrodzie: zanim coś ponownie zacznie rosnąć, potrzebuje okresu odpoczynku.
Catherine zakończyła chemioterapię we wrześniu 2024 roku, a w styczniu 2025 roku poinformowała, iż choroba jest w remisji. Stopniowo wraca do publicznych obowiązków. Jej wypowiedzi pokazują jednak, iż powrót do zdrowia oznaczał coś więcej niż tylko odzyskanie sił fizycznych.
Księżna podkreśliła, jak ważna jest troska o całego człowieka, także o jego emocje i życie duchowe, które również zostają wystawione na próbę podczas ciężkiej choroby. Jak wyjaśniła, przebywanie na świeżym powietrzu pomagało jej na nowo odnaleźć samą siebie w czasie, gdy tak wiele spraw w jej życiu uległo zmianie.
Jest jeszcze jeden aspekt kontaktu z naturą, który okazał się dla niej szczególnie kojący:
„Natura nas nie ocenia i nie oczekuje, iż będziemy coś udowadniać”.
Dla osoby, która od lat żyje w blasku fleszy, jest fotografowana, obserwowana i oczekuje się od niej, iż zawsze będzie prezentować się nienagannie, miejsce, które niczego nie wymaga, musi mieć szczególną wartość. Drzewa, na szczęście, nie interesują się tym, czy księżna wybrała odpowiedni strój ani czy uśmiechnęła się we właściwym momencie!
Catherine opisała przyrodę jako swój azyl – miejsce, w którym może odnaleźć spokój, nie musząc odgrywać żadnej roli ani spełniać czyichkolwiek oczekiwań. Jej doświadczenia pozwoliły jej również bardziej docenić wartość zwyczajnej obecności i uważności, szczególnie wtedy, gdy życie staje się trudne.

Nadzieja, gdy przyszłość jest niepewna
Pod koniec rozmowy Macfarlane zadał Catherine pytanie, które wykraczało poza jej zamiłowanie do przyrody: skąd czerpie nadzieję?
„Nadzieję odnajduję w lekcjach, jakich udziela nam natura. Pokazuje nam ona, iż mimo trudności, jakie przynosi życie, nie jesteśmy sami i stanowimy część czegoś większego niż my sami. Przyroda przypomina nam, iż zmiana jest nieunikniona. Nie zawsze możemy mieć pewność ani kontrolować wszystkie wydarzenia, ale możemy robić małe rzeczy. A one, jeżeli będziemy troszczyć się o to, co nas otacza, i zachowamy wiarę, składają się na coś większego i naprawdę przynoszą zmianę”.
Catherine zwróciła jednak uwagę na jeszcze jedną istotną kwestię. Łatwiej odnaleźć nadzieję choćby w najtrudniejszych chwilach, jeżeli nie musimy mierzyć się z nimi w samotności. Obecność osób, którym ufamy, i świadomość, iż możemy liczyć na innych, bywają równie ważne jak chwile spokoju i samotności.
Jak ujęła to księżna, powrót do zdrowia jest również „doświadczeniem wspólnotowym”.
Przesłanie na Boże Narodzenie
Te słowa nabierają szczególnego znaczenia w kontekście przygotowań Catherine do dorocznego koncertu kolęd Together at Christmas, który odbędzie się 11 grudnia w opactwie westminsterskim.
Temat tegorocznego wydarzenia ogłoszono zaledwie dwa dni po publikacji wywiadu. Tym razem organizatorzy chcą zwrócić uwagę na miłość, życzliwość i wzajemną troskę. Podczas uroczystości uhonorowane zostaną osoby, które wspierały innych w trudnych chwilach – poprzez przyjaźń, wolontariat, konkretną pomoc albo po prostu swoją obecność, gdy ktoś ich potrzebował.
W opactwie westminsterskim spodziewanych jest około 1600 gości. Kolejnych 15 nabożeństw odbędzie się w różnych miejscach Wielkiej Brytanii. Uroczystość zostanie również wyemitowana w Wigilię Bożego Narodzenia, dzięki czemu rodziny w całym kraju będą mogły uczestniczyć w wydarzeniu, które stało się już cenioną królewską tradycją świąteczną.
Między refleksjami Catherine na temat powrotu do zdrowia a osobami, którym postanowiła poświęcić tegoroczne spotkanie bożonarodzeniowe, istnieje wyraźny związek. Sama doświadczyła okresu, w którym potrzebowała troski i wsparcia. Teraz zwraca uwagę na tych, którzy na co dzień okazują je innym, często nie oczekując za to żadnego uznania.
Być może najważniejsza z jej obserwacji dotyczy tego, iż nadzieja nie wymaga od nas posiadania gotowych odpowiedzi na wszystkie pytania. Większość rodzin dobrze wie, iż życie rzadko układa się zgodnie z planem, zwłaszcza gdy pojawia się choroba. Ważne, by mieć obok siebie ludzi, którzy pomogą nam przejść przez trudny czas.
To przesłanie dobrze wpisuje się w Adwent, kiedy chrześcijanie przygotowują się do Bożego Narodzenia, niosącego obietnicę nadziei choćby w niepewnych czasach. Szczególnie wymownie brzmi ono w ustach księżnej, która przekonała się, iż czasem najlepsze, co możemy zrobić, to zaakceptować fakt, iż życie ma własne tempo.


6 godzin temu











