Książę (נָדִיב nâdîyb)

Nie pokładajcie ufności w książętach, ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia.
(Ps 146,3)

תהל’ 146:3: „אַל ־תִּבְטְח֥וּ בִ נְדִיבִ֑ים בְּ בֶן ־אָדָ֓ם ׀ שֶׁ֤ אֵֽין לֹ֥ו תְשׁוּעָֽה ׃”

Słowo נָדִיב swój źródłosłów ma w נָדַב [dobrowolny], w znaczeniu ofiarowania w wolności. Pojawia się około dwudziestu dziewięciu razy i oznacza kogoś przewodzącego ludowi z wielkim oddaniem. Zatem w założeniu książę to ktoś hojny, wielkoduszny. Nie zawsze jednak przekłada się to na praktykę. W Bogu natomiast nie ma nic, co mogłoby Go zmienić, a w Chrystusie cały świat może zobaczyć Jego otwarte serce.