Kiedy w 1994 roku Święty Jan Paweł II wydawał list apostolski Ordinatio sacerdotalis, a sześć lat później Kongregacja Nauki Wiary ogłaszała deklarację Dominus Iesus, wydawało się, iż pewne fundamenty depozytu wiary zostały zabezpieczone przed naporem nowoczesności na zawsze. Kościół przypomniał wówczas bez cienia dwuznaczności, iż nie ma żadnej władzy udzielania święceń kapłańskich kobietom, iż Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem Świata, a grzech nie może stać się przedmiotem kościelnego błogosławieństwa. Dzisiaj jednak obserwujemy proces, w którym podważa się nie same dokumenty, ale powołuje do kluczowych struktur watykańskich osoby od lat otwarcie z nimi polemizujące.
Opublikowane właśnie nominacje do Międzynarodowej Komisji Teologicznej – organu utworzonego w 1969 roku przez Pawła VI, by wspierać Papieża i Dykasterię Nauki Wiary w strzeżeniu ortodoksji – stanowią bolesny dowód na postępujący kryzys instytucjonalny. Skład Komisji na XI pięcioletnią kadencję (2026–2031) liczy łącznie 30 teologów: 24 nowo powołanych członków oraz 6 osób z odnowionym mandatem. Obok uznanych badaczy i konserwatywnych myślicieli, w nowym gremium znaleźli się autorzy, których dorobek naukowy stoi w jaskrawej sprzeczności z niezmienną nauką Wieków, podkopując katolicką teologię na trzech kluczowych odcinkach: moralności sakramentalnej, chrystologii oraz eklzjologii.
Pierwszym z brzemiennych w skutki wyborów jest powołanie chilijskiej teolog Claudii Leal Luny z Papieskiego Instytutu Jana Pawła II dla Nauk o Małżeństwie i Rodzinie w Rzymie. To autorka, która zasłynęła głośną krytyką watykańskiego zakazu błogosławienia związków jednopłciowych z 2021 roku, zarzucając klasycznej nauce kościelnej zbyt sztywną antropologię. W swoich wypowiedziach nie tylko wyrażała przekonanie, iż nauczanie Kościoła w kwestii seksualności nie zostało jeszcze ostatecznie zamknięte, ale wręcz legitymizowała pełne uczestnictwo w życiu sakramentalnym osób żyjących w jawnych relacjach homoseksualnych. Tego rodzaju narracja sprowadza grzech do rangi tożsamości stworzonej przez Boga i godzi w samą czystość Ołtarza, podważając potrzebę nawrócenia i łaski uświęcającej.
Równie niebezpieczny nurt reprezentuje brazylijski ks. Tiago de Fraga Gomes z Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Rio Grande do Sul. Jego publikacje poświęcone dialogowi interreligijnemu wpisują się w potępiony przez lata relatywizm. Brazylijski duchowny posuwa się do twierdzeń, iż żadna historyczna manifestacja Boga nie może być uznana za absolutną, a sam Kościół nie posiada pełni prawdy w sposób ostateczny, ale przyjmuje ją stopniowo. Utrzymywanie, iż jedyność Jezusa z Nazaretu nie może wykluczać zbawczej wartości innych tradycji religijnych, sprowadza Objawienie Boże do poziomu jednej z wielu równorzędnych opinii kulturowych i uderza w sam sens misyjnego posłannictwa Kościoła.
Dopełnieniem tego obrazu jest obecność w Komisji szkockiej badaczki Sary Parvis z Uniwersytetu w Edynburgu, przedstawicielki teologii feministycznej. W swoich pracach od lat krytykuje ona tradycyjną hierarchię Kościoła, dopatrując się w niej strukturalnego mizoginizmu. Mimo definitywnych orzeczeń Magisterium, Parvis otwarcie promuje koncepcję żeńskiego diakonatu i podważa sposoby, w jakich oficjalne dokumenty kościelne definiują tożsamość kobiety, wprowadzając do teologii kategorie świeckiej walki klas i płci.
Aby zachować rzetelność i pełny obraz watykańskiego gremium doradczego, należy wskazać pozostałych teologów, którzy tworzą obecną MKT. Wskazuje to na wyraźną polaryzację i mozaikowość współczesnej myśli kościelnej.
Pośród sześciu członków, których mandat został odnowiony, znajdują się uznane autorytety związane z nurtami tradycyjnymi i tomistycznymi:
o. prof. Thomas Joseph White OP (USA/Rzym) – rektor Papieskiego Uniwersytetu Świętego Tomasza z Akwinu (Angelicum), wybitny przedstawiciel współczesnego tomizmu;
o. prof. Serge-Thomas Bonino OP (Francja) – ceniony dominikański tomista i były sekretarz wykonawczy MKT;
prof. Marianne Schlosser (Austria/Niemcy) – badaczka teologii średniowiecznej i laureatka Nagrody Ratzingera, znana z krytycznego stosunku do ordynacji kobiet;
ks. prof. Karl-Heinz Menke (Niemcy) – emerytowany profesor teologii dogmatycznej z Bonnu, polemizujący z nowinkami tzw. drogi synodalnej;
ks. bp prof. Etienne Emmanuel Vetö (Francja/USA) – biskup pomocniczy Reims, teolog pneumatolog;
s. prof. Alenka Arko (Słowenia/Rzym) – wykładowczyni Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego.
W gronie pozostałych nowo powołanych członków znaleźli się reprezentanci rożnych szkół teologicznych z całego świata:
ks. prof. Marek Jagodziński (Polska) – profesor KUL, specjalista w zakresie teologii dogmatycznej;
o. prof. Simon Gaine OP (Wielka Brytania/Rzym) – chrystolog z uczelni Angelicum;
ks. prof. Gabriel Richi Alberti (Hiszpania) – eklzjolog z Uniwersytetu San Dámaso w Madrycie;
ks. prof. Peter Dubovský SJ (Słowacja/Rzym) – dziekan Wydziału Teologicznego Papieskiego Instytutu Biblijnego;
ks. prof. Paul Béré SJ (Burkina Faso) – biblista i laureat Nagrody Ratzingera;
ks. prof. Bernard Pottier SJ (Belgia) – teolog i filozof z Brukseli;
o. prof. Yuji Sugawara SJ (Japonia/Rzym) – kanonista z Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego;
ks. prof. Carlos María Galli (Argentyna) – przedstawiciel południowoamerykańskiej teologii środowiskowej;
ks. bp prof. Antonio Staglianò (Włochy) – przewodniczący Papieskiej Akademii Teologicznej;
prof. Michelina Tenace (Włochy) – profesorka teologii z Uniwersytetu Gregoriańskiego;
prof. Eneida Jacobsen (Brazylia/USA) – teolożka systematyczna z Boston College;
s. prof. Josée Ngalula (Demokratyczna Republika Konga) – profesorka teologii z Kinszasy;
ks. prof. Thomas Söding (Niemcy) – biblista z Bochum, wiceprzewodniczący Centralnego Komitetu Katolików Niemieckich (ZdK);
ks. prof. Philippe Vallin (Francja) – teolog z uniwersytetu w Strasburgu;
prof. Robin Darling Young (USA) – patrolog i historyk Kościoła z Katolickiego Uniwersytetu Ameryki;
ks. prof. Edouard Adé (Benin) – teolog z Afryki Zachodniej;
o. prof. Vimal Tirimanna CSsR (Sri Lanka) – teolog moralny wykładający w Rzymie;
o. prof. Christopher Ruddy (USA) – eklzjolog z Katolickiego Uniwersytetu Ameryki;
s. prof. Maria Clara Lucchetti Bingemer (Brazylia) – profesorka teologii z Rio de Janeiro;
ks. prof. Justinus C. Agberg (Nigeria) – wykładowca teologii dogmatycznej;
ks. prof. Christoph Theobald SJ (Francja/Niemcy) – analityk i teolog z Paryża.
Obecność w jednym ciele doradczym wybitnych reprezentantów tradycyjnego tomizmu obok osób głoszących tezy wprost sprzeczne z katolicką doktryną moralną i sakramentalną pokazuje chytry mechanizm współczesnego modernizmu. Nie ogłasza się formalnej zmiany dogmatów, ale tworzy się przestrzeń instytucjonalną, w której błąd staje się równorzędnym partnerem do dyskusji z prawdą objawioną.
Gdy organ mający chronić wiarę zamienia się w mozaikę teologicznych dywergencji, wierni tradycji katolickiej muszą tym głośniej przypominać, iż depositum fidei nie podlega przetargom, głosowaniom ani ewolucji. Rolą Stolicy Apostolskiej jest strzeżenie wiary przekazanej raz na zawsze świętym, a nie dopasowywanie jej do wymagań współczesnego świata.
Opracowała redakcja „Rzymskiego Katolika”
Źródło: EWTN News
