Kodeńskie obchody miały charakter uroczysty i dziękczynny. Mszy świętej przewodniczył o. Krzysztof Borodziej OMI, superior klasztoru, a homilię wygłosił o. Piotr Radlak OMI. Kaznodzieja przypomniał, iż w 1816 roku kilku pierwszych oblatów zamieszkało w pokarmelitańskim klasztorze w Aix-En-Provence tworząc pierwszą wspólnotę. W Niedzielę Słowa Bożego zwrócił uwagę na znaczenie w życiu wiary słowa Bożego, podkreślając, iż to właśnie przez słowo możliwe jest osobiste spotkanie z Chrystusem, który przemienia życie człowieka.
W parafii w Grotnikach rocznica zgromadziła zarówno zakonników, jak i wiernych świeckich. Centralnym punktem była uroczysta msza święta, podczas której wprowadzenie oraz końcowe podziękowania dla parafian i przyjaciół wygłosił superior domu zakonnego. Podczas liturgii obecne były relikwie św. Eugeniusza de Mazenoda, założyciela zgromadzenia.
W rozmowie proboszcz parafii podkreśla znaczenie pamięci historycznej, wskazując, iż bez odniesienia do własnych korzeni nie sposób budować teraźniejszości. Jak zaznacza, jubileusz nie jest wyłącznie świętem oblatów, ale całej wspólnoty parafialnej, współtworzącej dzieło zgromadzenia.
Obchody w Zahutyniu również przybrały formę uroczystej liturgii dziękczynnej. Mszy świętej przewodniczył proboszcz parafii, o. Karol Bucholc OMI. W swoim kazaniu akcentował dar wspólnoty zakonnej powołanej do głoszenia Ewangelii wszystkim narodom. Nawiązał do historii życia św. Eugeniusza de Mazenoda oraz św. Pawła, wskazując na misyjny wymiar chrześcijańskiego powołania. Wyraził także wdzięczność parafianom za codzienną modlitwę w intencji zgromadzenia i o nowe powołania.
We wszystkich trzech parafiach jubileusz stał się okazją do dziękczynienia za ponad dwa wieki posługi oblatów w Kościele oraz do podkreślenia ścisłej więzi między wspólnotą zakonną a wiernymi świeckimi.
Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej, nazywanej Matką Jedności i Królową Podlasia, znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Kościół pw. św. Anny został wzniesiony w latach 1629–1635 w stylu późnego renesansu, w miejscu wcześniejszego, drewnianego kościoła z 1599 r. Według legendy w XVII w. potomek możnego miejscowego rodu Mikołaj Sapieha został uzdrowiony w trakcie mszy św. odprawianej przez papieża Urbana VIII przed obrazem Matki Bożej Gregoriańskiej w Watykanie. Ponieważ nie uzyskał zgody papieża na wywiezienie obrazu do Polski, wykradł go i zmyliwszy papieskie pogonie przywiózł do Kodnia 15 września 1631 r. W 1709 r. papież Klemens XI wydaje bullę ustanawiającą kościół św. Anny kolegiatą. Po koronacji obrazu Matki Bożej koronami papieskimi w roku 1723 Kodeń stał się Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. W 1875 r., kiedy wojska carskie zajmowały kodeński kościół na cerkiew, obraz został wywieziony na Jasną Górę. Powrócił do Kodnia w 1927 r., kiedy to opiekę nad kodeńskim sanktuarium powierzono Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. W 1973 r. uzyskał tytuł bazyliki mniejszej. Historia obrazu i sanktuarium została zekranizowana w filmie „Błogosławiona wina” (2015). Aktualnym przełożonym i kustoszem sanktuarium jest o. Krzysztof Borodziej OMI.
Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej przybyli do Grotnik zaraz po wojnie, w 1946 r., a pierwszym duszpasterzem był o. Wilhelm Stempor OMI, wcześniej kapelan lotniczego Dywizjonu 303. Świątynię wzniesiono wcześniej, bo w latach 1933–1938. Do 1939 r. pełniła rolę świątyni filialnej dla parafii pw. św. Katarzyny w Zgierzu. Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej odnowili kościół, przekazany im przez fundatorów Marię i Sylwestra Jungowskich, w latach 1946–1951. Parafię erygowano oficjalnie w 1951 r., a kościół systematycznie rozbudowywano. W trakcie tych prac wzniesiono też dzwonnicę (2004 r.). Z domem oblackim i parafią związany był zmarły piosenkarz Krzysztof Krawczyk. Mieszkający tu oblaci są zaangażowani w duszpasterstwo parafialne i rekolekcyjne, a przy domu oblackim od 2022 r. funkcjonuje dom formacyjny prenowicjatu dla kandydatów do zgromadzenia. Aktualnym przełożonym domu jest wiceprowincjał – o. Krzysztof Trociński OMI.
Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej przybyli do Zahutynia w Bieszczadach w 1979 r. Wcześniej, bo do wieku XVII, była to parafia prawosławna, a następnie mieszkańcy Zahutynia przeszli na obrządek unicki, zwany później greko-katolickim. Ostatnia drewniana cerkiew pw. św. Kosmy i Damiana wybudowana została w 1902 r., a zniszczona została w roku 1945. Po wojnie, w 1956 r., na miejscu dawnej cerkwi wybudowano drewniany kościół filialny pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, należący do parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku. W 1979 r. została erygowana pod tym wezwaniem samodzielna parafia i powierzona została misjonarzom oblatom. W Dolinie, która administracyjnie jest dziś dzielnicą Zagórza, znajduje się kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Mieszkający tu oblaci są zaangażowani w duszpasterstwo parafialne i rekolekcyjne. W czasie wojny w Ukrainie ta placówka pełni istotną funkcję łącznika w przekazywaniu pomocy materialnej oblatom zza wschodnią granicą, zarówno z Polski, jak i z oblackch placówek w Europie. Aktualnym przełożonym domu jest o. Andrzej Noga OMI.
Anna Gorzelana
fot. arch. Kodeń OMI, arch. Zahutyń OMI
