Juliusz Cezar – bóg, ale nie król

Zdjęcie: Foto: Musée Picardie


To historia bliższa nam, niż mogłoby się wydawać. 14 lutego 44 r. przed Chrystusem senat Republiki Rzymskiej obwołał Gajusza Juliusza Cezara dyktatorem wieczystym, imperatorem i ojcem ojczyzny. Nadał mu także godność Pontifex maximus, co w tłumaczeniu dosłownym oznaczało „najważniejszego budowniczego mostów”, ale w znaczeniu potocznym: najwyższego kapłana przewodzącego kolegium kapłańskiemu. Do czasów Cezara tytuł ten przysługiwał najstarszemu i najbardziej zasłużonemu kapłanowi. Do jego zadań należało: przewodniczenie najistotniejszym uroczystościom religijnym, zarządzanie kultem państwowym oraz wyznaczanie świąt w kalendarzu rzymskim.