Jak pomóc dziecku zostać świętym? Sześć podpowiedzi dla rodziców

1 dzień temu

Świadectwo z paskiem cieszy. Sukces na olimpiadzie też. Rodzice mają jednak nadzieje, których nie da się zamknąć w szkolnej ocenie. Dla wierzących jedną z nich jest to, by dziecko poznało Boga i dążyło do świętości. Jak mu w tym towarzyszyć, zostawiając przestrzeń na własną drogę?

1. Pozwólcie mu lepiej poznać swojego patrona

Święty może pozostać imieniem z kalendarza albo stać się kimś bliskim. Warto opowiedzieć dziecku, kim był jego patron, z czym się zmagał i dlaczego zwracał się do Boga. Dzień jego wspomnienia może być okazją do małego rodzinnego świętowania, nie tylko tradycyjnych imienin, ale też właśnie opowieści o patronie.

Znajdźcie modlitwę za wstawiennictwem świętego patrona dziecka. Możecie wspólnie przepisać ją odręcznie, a obok zostawić miejsce na narysowany przez dziecko portret świętego. Tak przygotowaną kartkę warto położyć przy łóżku albo włożyć do książeczki do nabożeństwa. o ile dziecko jest starsze, może całość pracy wykonać samodzielnie, co daje dodatkową satysfakcję.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

2. Wplećcie modlitwę za wstawiennictwem świętego patrona w codzienność dziecka

Zaproponujcie, żeby raz w tygodniu wracać do niej podczas wieczornej modlitwy. Na początek to wystarczy — raz w tygodniu to dostatecznie często, by dziecko o nim pamiętało, ale nie na tyle często by się stała rutyną.

Przy tej okazji wyjaśnijcie, co oznacza prośba o wstawiennictwo. Prosimy patrona, żeby modlił się za nami do Boga, podobnie jak prosimy o modlitwę kogoś bliskiego. W modlitwie można prosić go o wstawiennictwo w sprawach ważnych dla dziecka. Także przed trudnym sprawdzianem czy po kłótni z kolegą. Przyjaźń ze świętymi może przecież wyrastać ze zwyczajnych spraw.

3. Zostawcie miejsce na jego charakter

Dziecko, które wszędzie jest pierwsze i głośno wyraża swoje zdanie, nie musi upodobnić się do cichego rodzeństwa, żeby zbliżyć się do Boga. Dziecko ciche i nieśmiałe, nie musi na siłę stawać się przebojem zdobywające świat. Wśród świętych również były osoby o bardzo różnych temperamentach.

Warto więc uważnie przyglądać się własnemu dziecku. Pomagać mu korzystać z odwagi, jeżeli ją ma, albo doceniać wrażliwość, której samo czasem się wstydzi. Praca nad charakterem nie wymaga wymazywania osobowości. Dziecko potrzebuje też usłyszeć, iż może być sobą.

4. Czytajcie inspirujące historie świętych

Żywoty świętych bywają opowiadane tak, jakby ich bohaterowie od urodzenia wiedzieli, co robić. Tymczasem w przekazaniu ich historii warto zostawić miejsce na doświadczenia trudne, zmaganie się ze słabościami i przeciwnościami losu. Właśnie o nich może zechcieć porozmawiać młody czytelnik.

Wspólna lektura daje okazję do pytań: „Co cię w tej historii zdziwiło?”, „Z czym ty miałbyś największy kłopot?”. Nie trzeba każdej odpowiedzi poprawiać ani kończyć rozmowy gotowym pouczeniem.

5. Wybierzcie świętego na każdy miesiąc

Jednej osobie warto przyjrzeć się bliżej i poświęcić jej więcej czasu. Możecie co miesiąc wybierać świętego, którego historię wspólnie poznacie. Zapytajcie dziecko, co mu się w nim podoba, co je zaskakuje i w czym chciałoby go naśladować. Sami też podzielcie się swoim odkryciem. Potem wybierzcie coś konkretnego, co spróbujecie wprowadzić w życie waszej rodziny.

W Aletei rok 2026 przeżywamy pod patronatem św. Alfonsa Liguoriego. Może warto jeszcze teraz, w listopadzie, wrócić do jego historii? Zobaczyć, co was w niej porusza i jaką inspirację możecie z niej zaczerpnąć na najbliższe tygodnie. Nie trzeba czekać na początek kolejnego roku, żeby spróbować czegoś dobrego.

6. Pokażcie, jak wygląda życie cnotliwe, nie bójcie się tego

Określenie „życie cnotliwe” trąci myszką. A jednak właśnie tego potrzeba by dążyć do świętości. Cnotę można ćwiczyć w codzienności i zmagając się z problemami. Dzieci widzą rodziców przecież również wtedy, gdy tym puszczają nerwy. Słyszą, jak małżonkowie rozmawiają po sprzeczce i co mówią o kimś, kto sprawił im przykrość.

Dlatego potrzebne jest też zwyczajne: „Przepraszam, nie powinienem był tak do ciebie mówić”. Rodzic nie musi udawać bezbłędnego. Może pokazać, jak uznać własną winę i naprawić krzywdę. W takim domu dziecko ma szansę zobaczyć, co wiara zmienia w codziennym życiu.

Warto zachować w pamięci słowa św. Jana Pawła II: „Drogi świętości są wielorakie i dostosowane do każdego powołania” (Novo millennio ineunte, 31). Dziecko będzie odkrywać własną. Rodzice mogą mu w tym towarzyszyć — z uważnością i zaufaniem do Boga, także wtedy, gdy ta droga okaże się inna, niż sobie wyobrażali.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!