Harfa (כִּנּוֹר ḵinnôr)

I przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który jest moim weselem. Radośnie będę Cię chwalił przy wtórze harfy, Boże, mój Boże! (Ps 43,4)

וְאָבֹ֤ואָה  אֶל־מִזְבַּ֬ח אֱלֹהִ֗ים אֶל־אֵל֮ שִׂמְחַ֪ת גִּ֫ילִ֥י וְאוֹדְךָ֥ בְכִנֹּ֗ור אֱלֹהִ֥ים אֱלֹהָֽי׃

καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς τὸ θυσιαστήριον τοῦ θεοῦ πρὸς τὸν θεὸν τὸν εὐφραίνοντα τὴν νεότητά μου· ἐξομολογήσομαί σοι ἐν κιθάρᾳ, ὁ θεὸς ὁ θεός μου.

Et introibo ad altare Dei: ad Deum, qui lætificat iuventutem meam. Confitebor tibi in cithara Deus Deus meus.

Zdumiewające jest to, ze człowiek oprócz narzędzi potrafi wykonać instrument, który z praktycznego punktu widzenia jest mało przydatny. Jednak harfa jest znakiem, iż człowiek przed Bogiem jest nie tylko homo faber, to nie wystarcza, iż potrafi coś wyprodukować. Jest zdolny do uwielbienia Bożego majestatu. Dźwięki trącanych palcami strun, wyrażają chwałę Boga, uznioślają serce, są pomocą w ekspresji ludzkiego geniuszu, który prawa fizyki przekłada na harmonię dźwięków. Słowa wraz z melodią rezonują w duchu z Bożą radością. Dopełnieniem takiego rodzaju modlitwy jest taniec, który angażuje ciało w choreografię uwielbienia.