Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie, bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz i nie dopuścisz bym pozostał w grobie. (Ps 16,9-10)
לָכֵ֤ן ׀ שָׂמַ֣ח לִ֭בִּי וַיָּ֣גֶל כְּבוֹדִ֑י אַף־בְּ֝שָׂרִ֗י יִשְׁכֹּ֥ן לָבֶֽטַח׃
כִּ֤י ׀ לֹא־תַעֲזֹ֣ב נַפְשִׁ֣י לִשְׁאֹ֑ול לֹֽא־תִתֵּ֥ן חֲ֝סִידְךָ֗ לִרְאֹ֥ות שָֽׁחַת׃
διὰ τοῦτο ηὐφράνθη ἡ καρδία μου, καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου, ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπʼ ἐλπίδι, ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην
Propter hoc lætatum est cor meum, et exultavit lingua mea: insuper et caro mea requiescet in spe. Quoniam non derelinques animam meam in inferno: nec dabis sanctum tuum videre corruptionem.
Grób (שַׁחַת šaḥaṯ), rzeczownik ten w języku hebrajskim znaczy także „dół”, „pułapka”, „świat zmarłych”, „zniszczenie”, „zagłada”. Rzeczownik ten wskazuje na „dół”, do którego zostaje złapane zwierzę. W Biblii, słowo to najczęściej używane jest w znaczeniu metaforycznym wskazując na niepowodzenie i zastawianie pułapek. Słowo שַׁחַת (šaḥaṯ), jako „fosa” czy „dół”, z którego nie ma wyjścia, jest obrazem „grobu” i „szeolu”.
Takie znaczenie posiada hebrajskie słowo שַׁחַת (šaḥaṯ) w dzisiejszym Psalmie responsoryjnym (Ps 16,9-10): „Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie, bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz i nie dopuścisz bym pozostał w grobie (שַׁחַת šaḥaṯ)”. To właśnie ten Psalm cytuje św. Piotr w swoim przemówieniu w dzień Pięćdziesiątnicy.
W dzisiejszej Ewangelii (Łk 24,13-35), zmartwychwstały Jezus pyta uczniów idących do Emmaus o czym tak rozprawiają. Oni nie domyślając się, iż rozmawiają z samym Zmartwychwstałym Panem, opowiadają Mu o Jego śmierci i pustym grobie. To właśnie on, „pusty grób” Jezusa, jest znakiem Jego Zmartwychwstania. W sensie przenośnym, słowo שַׁחַת (šaḥaṯ), pojawia się wiele razy w naszym codziennym życiu usłanym „pułapkami”, z których Pan nas wyprowadza, ukazuje nam ścieżkę życia i obdarza pełnią euforii przy Jego boku.