Gdy powołanie przegrywa z kalkulatorem

Trwa gorąca dyskusja o zarobkach lekarzy. Czy w świecie skupionym na zysku pozostało miejsce na bezinteresowne powołanie w służbie drugiemu człowiekowi? Felieton ks. Piotra Wiśniowskiego.

Więcej artykułów znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: EWTN Polska
Photo credit: EWTN Polska by AI
Tekst został opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

Od kilku dni trudno uciec od jednego tematu. W telewizji, radiu, internecie i mediach społecznościowych trwa gorąca dyskusja o zarobkach lekarzy. Jedni pokazują kwoty, które dla większości Polaków wydają się wręcz niewyobrażalne. Inni przypominają, iż za tymi pieniędzmi stoją długie lata studiów, nieprzespane noce, odpowiedzialność za ludzkie życie i decyzje, od których nieraz zależy, czy ktoś wróci do domu, czy już nigdy nie zobaczy swoich najbliższych.

Nie chcę rozstrzygać, kto ma rację. Lekarz ma prawo godnie zarabiać. Tak samo policjant, strażak, ratownik medyczny, pielęgniarka, nauczyciel, żołnierz czy kapłan. Godziwa praca zasługuje na godziwe wynagrodzenie. To nie podlega dyskusji.

Patrzę jednak na tę debatę z coraz większym smutkiem, bo mam wrażenie, iż niemal wszyscy zatrzymaliśmy się na pieniądzach. Jakby właśnie one były najważniejszym pytaniem.

A przecież pozostało inne. Znacznie ważniejsze.

Po co w ogóle istnieją zawody zaufania publicznego?

Kiedy przed wiekami młody człowiek wybierał medycynę, nie szedł drogą, która miała prowadzić do bogactwa. Składał przysięgę, iż będzie służył życiu. Dobro chorego miało być ważniejsze od jego własnych korzyści. Oczywiście otrzymywał wynagrodzenie, bo każda praca jest godna zapłaty. Ale nikt nie miał wątpliwości, iż pieniądze nie są sensem tego zawodu.

Tak samo rodziło się kapłaństwo. Trudno uwierzyć, iż człowiek świadomie rezygnuje z własnej rodziny, z dzieci i z wielu zwyczajnych ludzkich marzeń tylko po to, aby się wzbogacić. U podstaw tej drogi zawsze leżało przekonanie, iż człowiek jest kimś więcej niż tylko ciałem. Że ma nieśmiertelną duszę, o którą również trzeba się troszczyć.

Podobnie było z policjantami, strażakami, ratownikami medycznymi i żołnierzami. Wybierali służbę, która często oznaczała ryzyko, odpowiedzialność i gotowość do poświęcenia. Prawnik miał stać po stronie sprawiedliwości. Nauczyciel wychowywać kolejne pokolenia. Pielęgniarka z czułością pochylać się nad cierpiącym człowiekiem. Każdy z tych zawodów rodził się z przekonania, iż warto być potrzebnym drugiemu człowiekowi.

Nieprzypadkowo przez całe wieki mówiono o powołaniu.

Dzisiaj to słowo brzmi dla wielu niemal staromodnie. A przecież ono mówi coś niezwykle ważnego. Mówi, iż są w życiu wartości większe niż własna wygoda i własny zysk. Że człowiek potrafi wybrać jakąś drogę dlatego, iż wierzy, iż jest dobra, a nie tylko dlatego, iż dobrze się opłaca.

Nie oznacza to oczywiście, iż lekarz powinien pracować za grosze, nauczyciel ledwie wiązać koniec z końcem, policjant martwić się, czy wystarczy mu do pierwszego, a ksiądz nie mieć z czego żyć. Byłaby to zwyczajna niesprawiedliwość. Człowiek ma prawo godnie utrzymać siebie i swoją rodzinę.

Ale istnieje granica, po przekroczeniu której wynagrodzenie przestaje być uczciwą zapłatą za służbę, a staje się jej głównym celem. I właśnie wtedy zawód zaczyna tracić swoją duszę.

Może dlatego coraz częściej słyszymy pytania, które jeszcze kilkadziesiąt lat temu prawie nie padały. Czy lekarz widzi jeszcze przede wszystkim pacjenta, czy już klienta? Czy prawnik walczy o sprawiedliwość, czy głównie o wysokość honorarium? Czy nauczyciel wychowuje, czy jedynie realizuje etat? Czy kapłan prowadzi ludzi do Boga, czy bardziej zajmuje się zarządzaniem niż duszpasterstwem?

Nie piszę tego po to, by kogokolwiek oskarżać. Znam wielu lekarzy, którzy są prawdziwymi bohaterami codzienności. Znam policjantów, strażaków, ratowników, nauczycieli i księży, którzy każdego dnia wykonują swoją pracę z oddaniem, o którym nigdy nie przeczytamy w gazetach. Dzięki nim ten świat wciąż jeszcze się trzyma.

Problem nie leży w tych ludziach.

Problem leży znacznie głębiej.

Coraz częściej patrzymy na człowieka przez pryzmat tego, ile zarabia. choćby dzieci pytamy już nie o to, kim chciałyby zostać, żeby zrobić coś dobrego dla świata, ale po jakich studiach będzie można najwięcej zarobić. choćby nie zauważyliśmy, kiedy sukces przestał oznaczać bycie człowiekiem potrzebnym, a zaczął oznaczać przede wszystkim wysokie dochody.

I może właśnie tutaj dotykamy prawdziwego problemu.

Mam wrażenie, iż nie chodzi już tylko o pieniądze. Chodzi o to, iż powoli gubimy perspektywę wieczności. Kiedy człowiek przestaje wierzyć, iż istnieje coś więcej niż doczesność, bardzo łatwo zaczyna budować całe swoje życie na tym, co można policzyć, kupić i zgromadzić. Wtedy wszystko zaczyna mieć swoją cenę. Zawód. Czas. Relacje. choćby drugi człowiek.

A przecież najważniejsze rzeczy zawsze wymykały się kalkulatorowi.

Miłości nie da się kupić.

Zaufania nie da się kupić.

Poświęcenia nie da się kupić.

Powołania również.

Historia zapamiętała największych ludzi nie dlatego, iż byli najbogatsi. Zapamiętała ich dlatego, iż służyli innym. Święty Łukasz był lekarzem. Święty Jan Boży stworzył nowoczesne szpitalnictwo, bo w chorych widział cierpiącego Chrystusa. Matka Teresa z Kalkuty pochylała się nad umierającymi, od których nie mogła oczekiwać niczego w zamian. Święty Maksymilian Kolbe nie zastanawiał się, czy opłaca mu się oddać życie za współwięźnia. Są rzeczy, których człowiek nie robi dlatego, iż się opłacają. Robi je dlatego, iż wie, iż tak trzeba.

Może właśnie dlatego dyskusja o zarobkach lekarzy wzbudziła tyle emocji. Bo tak naprawdę nie rozmawiamy o lekarzach. Rozmawiamy o sobie. O świecie, który coraz częściej pyta o cenę, a coraz rzadziej o sens.

Nie chciałbym żyć w świecie, w którym o wartości lekarza, kapłana, nauczyciela, policjanta czy ratownika decyduje wyłącznie wysokość jego wynagrodzenia. Chciałbym żyć w świecie, w którym najpierw pyta się, czy pozostał wierny swojemu powołaniu, a dopiero później, ile zarabia.

Bo pieniądze są potrzebne. Bardzo potrzebne. Nikt rozsądny temu nie zaprzeczy…
Ale jeszcze nigdy nie odpowiedziały na najważniejsze pytania człowieka.

I nigdy nie odpowiedzą.

ZOBACZ RÓWNIEŻ:

Poszanowanie życia – Intencja papieska na lipiec