Familiaris Tractatio Verbi Divini* 482

filipini.eu 2 dni temu

12 VII – XV NIEDZIELA ZWYKŁA

Mt 13,1-23

Boże, Ty ukazujesz błądzącym światło Twojej prawdy, aby mogli wrócić na drogę sprawiedliwości, † spraw, niech ci, którzy uważają się za chrześcijan, odrzucą wszystko, co się sprzeciwia tej godności, * a zabiegają o to, co jest z nią zgodne. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, iż wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami:

«Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie kilka miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. ale gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.

Kto ma uszy, niechaj słucha!»

Koniec krótszej perykopy

Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?»

On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą choćby to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, iż patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza:

„Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”.

Lecz szczęśliwe oczy wasze, iż widzą, i uszy wasze, iż słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.

Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z euforią je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.

Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, ale troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak iż zostaje bezowocne.

Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Oto słowo Pańskie.

za: brewiarz.pl

Ponad cztery lata temu uczestniczyliśmy w rekolekcjach dla małżeństw, po których dołączyliśmy do tarnowskiego ośrodka ruchu Spotkań Małżeńskich. To właśnie tam poznaliśmy zasady dialogu, którymi od tamtego momentu staramy się kierować w naszym życiu małżeńskim. Z perspektywy czasu wiemy, iż nie jest to proste zadanie, ale mamy też świadomość, iż warto włożyć wysiłek w budowanie relacji małżeńskiej, w której podstawą jest dobra komunikacja.

Przypowieść o siewcy z dzisiejszej Ewangelii świetnie pokazuje różne postawy związane ze wzajemnym słuchaniem. Zasiane ziarna można odnieść do słów samego Boga, które są kierowane w stronę człowieka. To powszechna i wszystkim dobrze znana interpretacja szkolna tej przypowieści.

My, z racji tego, iż należymy do ruchu Spotkań Małżeńskich, chcemy nawiązać poszczególnymi obrazami z dzisiejszej Ewangelii do komunikacji w małżeństwie.

Ziarna, które trafiają na drogę i zostają wydziobane przez ptaki, to słowa współmałżonka, z którymi niezupełnie się liczymy. Zamiast słuchać żony/ męża kierujemy się zdaniem osób trzecich lub zmieniamy własne poglądy pod wpływem innych, nie zważając co myśli o tym mój współmałżonek. Bazując na poglądach i opiniach innych ludzi gwałtownie zapominamy to, co mówiła do nas kochana osoba. Ta ulotność słów w małżeństwie została w przypowieści pokazana jako wydziobanie ziaren przez ptaki.

Komunikacja małżeńska oparta w znacznym stopniu na słuchaniu osób trzecich nigdy nie wyda żadnego plonu. Z góry jest skazana na porażkę. Żona, która zmienia zdanie pod wpływem przyjaciółki lub mąż, przywiązujący większą wagę do słów swojej mamy niż żony, nie zbierze obfitych plonów z małżeńskiej komunikacji. Dochodzi tu bowiem do zmiany priorytetów. Poglądy przyjaciółki lub mamy nie mogą być najważniejsze, ponieważ to słowa żony/ męża powinny wyznaczać kierunek relacji małżeńskiej.

Małżonkowie powinni słuchać siebie nawzajem, a nie ignorować swoje słowa na korzyść osób trzecich, ponieważ zostają one wtedy pominięte, zlekceważone i usunięte, czyli „wydziobane” z naszych serc i umysłów.

Niestety nie jest to jedyna negatywna postawa związana ze wzajemną komunikacją, która została opisana w przypowieści.

Kolejną z nich symbolizują ziarna, które trafiają na skały, ale finalnie usychają, gdyż nie mają możliwości wzrastać bez korzeni. Tak dzieje się w chwilach, kiedy małżonkowie nie stawiają Pana Boga na pierwszym miejscu, rezygnując ze wspólnej modlitwy. Taka relacja nie jest oparta na solidnym fundamencie, czyli Bogu, który jest Miłością.

Bez obecności Boga w naszym małżeństwie nie zdziałamy nic wielkiego i nie zbudujemy nic trwałego, bo nie ma dobrych korzeni. jeżeli polegamy tylko na współmałżonku, to gwałtownie przekonamy się, iż jest to bardzo kruchy i niepewny fundament. Człowiek zawodzi, a Bóg nigdy. choćby relacja pozornie dobrze zapowiadająca się, bez solidnego Bożego fundamentu po prostu uschnie.

W tej sytuacji także dochodzi do zmiany priorytetów. To Bóg powinien być na pierwszym miejscu w naszych małżeństwach, bo na wzór Jego miłości do nas uczymy się miłować współmałżonka.

Ostatnia negatywna postawa w relacji małżeńskiej zobrazowana w przypowieści dotyczy ziarna, które padło między ciernie i zostało zagłuszone, także nie wydając plonu.

Ten ostatni obraz można porównać do naszego egoizmu, który utrudnia, zagłusza i powoduje zniszczenie komunikacji małżeńskiej. Każdy z nas ma prawo do swoich racji. To naturalne, iż możemy mieć inne zdanie na różne tematy. Problem pojawia się wtedy, gdy mąż i żona próbują za wszelką cenę pokazać swoją wyższość i ważność w małżeństwie, kierując się własnym ego, zupełnie nie słuchając i nie zważając na słowa i uczucia współmałżonka.

W małżeństwie nie powinno być miejsca dla egoizmu, bo odkąd wzięliśmy ślub jesteśmy złączeni jednym ciałem i jednym duchem. Niezwykle trudno jest zrezygnować z własnego zdania, bo każdy z nas lubi mieć rację. Jednak jeszcze bardziej powinno nam zależeć na tym, aby wraz z żoną/ mężem zbudować dobrą komunikację w związku, opartą na wzajemnym słuchaniu i zrozumieniu.

W tej postawie, podobnie jak w poprzednich, mamy do czynienia z przesunięciem priorytetów. Moje ego nigdy nie powinno być ważniejsze niż słowa i uczucia mojego współmałżonka. Postawa walki o swoje racje nigdy nie pozwoli wydać plonu w małżeństwie, ponieważ nasza komunikacja zostaje wówczas zagłuszona przez nasz egoizm. To prosta droga do rozpadu relacji małżeńskiej.

Przypowieść o siewcy na szczęście nie kończy się na nieudanych próbach zebrania plonu.

Ostatni obraz pokazuje ziarna wpadające w żyzną ziemię, które wydają obfite plony. Te symbole można odnieść do relacji małżeńskiej, która w komunikacji używa dialogu małżeńskiego. Notabene dobrze nam znanego z rekolekcji małżeńskich w Gródku. Tę żyzną glebę stanowi przede wszystkim słuchanie, zrozumienie i nade wszystko przebaczanie.

W takich warunkach komunikacja małżeńska ma szansę wydać plony, rozwijając się i dojrzewając coraz bardziej w każdym kolejnym roku naszego wspólnego życia małżeńskiego. To postawa pozbawiona słuchania osób trzecich, wyzbycia się egoizmu i stawiania Boga w centrum wspólnego życia.

Warto pamiętać o tym w codziennej komunikacji ze współmałżonkiem i kierować się tym w swoim życiu, a efekty takiego postępowania na pewno przerosną nasze oczekiwania.

Nie mówimy, iż jest to łatwe, ale mówimy, iż warto!!!

Pozdrawiamy serdecznie i trzymamy kciuki za owocną komunikację w Waszych małżeństwach!

Autorzy: Beata i Krzysztof
Szczęśliwi małżonkowie i rodzice wspaniałej czwórki: Mikołaja, Emilki, Gabrysia i Anielki

* Nawiązujący do sposobu św. Filipa Neri krótki, przystępny komentarz do Liturgii Słowa. Autorami refleksji na niedziele i święta są świeccy, osoby w różny sposób związane z naszym oratoryjnym duszpasterstwem. Mamy nadzieję, iż ta propozycja ciesząca się coraz większym Państwa zainteresowaniem, pomaga w przygotowaniu się do Mszy św. i jest także okazją do lepszego poznania osób, które z widzenia znamy z kościoła filipinów.