Duch życia (πνευμα ζωης pneuma zōēs)

jednoslowo.com 44 minut temu

A po trzech i pół dnia duch życia z Boga w nich wstąpił, i stanęli na nogi. A wielki strach padł na tych, co ich oglądali. Posłyszeli oni donośny głos z nieba do nich mówiący: «Wstąpcie tutaj!» I w obłoku wstąpili do nieba, a ich wrogowie zobaczyli ich. (Ap 11, 11-12)

Καὶ μετὰ τὰς τρεῖς ἡμέρας καὶ ἥμισυ πνεῦμα ζωῆς ἐκ τοῦ θεοῦ εἰσῆλθεν ἐν αὐτοῖς, καὶ ἔστησαν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῶν, καὶ φόβος μέγας ἐπέπεσεν ἐπὶ τοὺς θεωροῦντας αὐτούς. καὶ ἤκουσαν φωνῆς μεγάλης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης αὐτοῖς· ἀνάβατε ὧδε. καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν ἐν τῇ νεφέλῃ, καὶ ἐθεώρησαν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν.

Et post dies tres, et dimidium, spiritus vitæ a Deo intravit in eos. Et steterunt super pedes suos, et timor magnus cecidit super eos, qui viderunt eos. Et audierunt vocem magnam de cælo, dicentem eis: Ascendite huc. Et ascenderunt in cælum in nube: et viderunt illos inimici eorum.

Greckie słowo pneuma, oznaczające „oddech”, „powietrze”, „wiatr” lub „ducha”, używamy również w języku polskim. W obecnym okresie wymieniamy w samochodach opony na zimowe, czyli zmieniamy pneumatyki. Kiedy w gumach brakuje powietrza, nie możemy się poruszać. Podobnie jest z człowiekiem. Kiedy nie ma w nim ducha Bożego, jest martwy. Przebite pneumatyki trzeba u wulkanizatora zakleić i na nowo napompować. A co z nami?
Sam Bóg, niczym Wulkanizator, nas naprawia, skleja i napełnia swym duchem, abyśmy dojechali do celu podróży.

Fot.P.P
Idź do oryginalnego materiału