Duch skruszony (ר֪וּחַ נִשְׁבָּ֫רָ֥ה rûaḥ niszbārāh)

Moją ofiarą, Boże, duch skruszony, nie gardzisz, Boże, sercem pokornym i skruszonym. (Ps 51,19)

זִֽבְחֵ֣י אֱלֹהִים֮ ר֪וּחַ נִשְׁבָּ֫רָ֥ה לֵב־נִשְׁבָּ֥ר וְנִדְכֶּ֑ה אֱ֝לֹהִ֗ים לֹ֣א תִבְזֶֽה׃

θυσία τῷ θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον,
καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ θεὸς οὐκ ἐξουθενώσει.

Sacrificium Deo spiritus contribulatus; cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies.

U progu Wielkiego Postu, autor psalmu 51, zaprasza nas by stanąć przed Bogiem w prawdzie i refleksji nad swoim życiem. Jestem grzesznikiem, jestem słaby, upadam, jak każdy człowiek. Duch skruszony, to duch, który zna prawdę o sobie, a jednocześnie prawdę o Bogu, który jest większy od ludzkiego grzechu. Bóg nie pogardzi człowiekiem, który przyjdzie po Jego miłosierdzie, wręcz przeciwnie, zabierze jego grzech i słabość a przywróci godność dziecka Bożego.