„dotknąć”, „trzymać”, „pochwycić”, „zapalić”
Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza.
Bo sobie mówiła: Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa. (Mt 9,20-21)
Καὶ ἰδοὺ γυνὴ αἱμορροοῦσα δώδεκα ἔτη προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίουαὐτοῦ·
ἔλεγεν γὰρ ἐν ἑαυτῇ· ἐὰν μόνον ἅψωμαι τοῦ ἱματίου αὐτοῦ σωθήσομαι.
Et ecce mulier quae sanguinis fluxum patiebatur duodecim annis accessit retro et tetigit fimbriam vestimenti eius.
Dicebat enim intra se si tetigero tantum vestimentum eius salva ero.
Czasownik grecki haptō został użyty w NT w wielu formach 36 razy, i w większości przypadków dotyczy samego Jezusa, który dotyka lub jest dotykany, aby druga osoba mogła zostać uzdrowiona (m.in. Łk 5,13; 8,44). W nielicznych przypadkach (np. Łk 8,16) czasownik ten jest używany w sensie dosłownym jako „zapalić lampę”. W niektórych miejscach haptō oznacza przylgnięcie lub uchwycenie się kogoś, co najbardziej dobitnie wybrzmiewa w J 20,17), gdzie zmartwychwstały Jezus mówi do Marii Magdaleny „Nie zatrzymuj mnie” lub „Nie dotykaj mnie”. W kontekście omawianego fragmentu Mt nasz czasownik jest desygnatem pierwszej i ostatniej formy poznania. W przypadku chorej kobiety oznacza wyjście poza własne ograniczenia i wejście w relację z samym Jezusem. Pośredniczką jest w tej relacji wiara kobiety i każdego, kto takiej relacji pragnie. W każdym razie wiara to dotknąć Pana życia, który sam nas dotyka. Jego dotknięcie jest zawsze dar życia.
