Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!» (Ps 122,1)
שִׁ֥יר הַֽמַּעֲלֹ֗ות לְדָ֫וִ֥ד שָׂ֭מַחְתִּי בְּאֹמְרִ֣ים לִ֑י בֵּ֖ית יְהוָ֣ה נֵלֵֽךְ׃
Εὐφράνθην ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσιν μοι Εἰς οἶκον κυρίου πορευσόμεθα.
Laetatus sum in eo, quod dixerunt mihi: “In domum
Domini ibimus”.
Obowiązkiem Izraelitów, aż do czasu zburzenia Świątyni w roku 70, było pielgrzymowanie do Jerozolimy trzy razy w roku z okazji świąt: Paschy, Pięćdziesiątnicy oraz Namiotów. Lud Wybrany modlił się, przebywał w obecności Boga, składał Mu ofiary. Był to obowiązek ale też przywilej, w końcu Izrael był wybranym przez Boga i ukochanym Narodem spośród wszystkich narodów ziemi.
Wstępując do Jerozolimy, która znajduje się na wzgórzu Izraelici śpiewali Psalmy stopni (wstępowań) dokładnie piętnaście od 120 do 134. Zanim weszli do Świątyni już byli „nastrojeni”, przygotowani na spotkanie z Panem.
Czas Świątyni i ofiar się skończył, ale rozpoczął się nowy etap w historii Zbawienia, czas Kościoła. Dla nas, chrześcijan, domem Pana jest każdy kościół, w którym możemy spotkać się z Bogiem, w którym sprawowane są sakramenty, liturgia, czy też w którym, przy świetle lampki wiecznej możemy trwać w Jego obecności. Dobrze byłoby, gdybyśmy z euforią w sercu, tak jak pielgrzymujący Izraelici do Świątyni Jerozolimskiej, szli do domu Pańskiego, na spotkanie z naszym Bogiem.
