Uroczystość Chrystusa Króla przypomina, iż nasze życie zmierza ku spotkaniu z Bogiem. Ewangelia stawia pytanie o miłość konkretną: obecność, przebaczenie i troskę o potrzebujących. To wezwanie do nawrócenia przed Adwentem i mądrej troski o drugiego.
Więcej artykułów znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Źródło: EWTN PolskaPhoto credit: EWTN Polska przy pomocy AI
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
Umiłowani Bracia i Siostry!
Kończy się rok liturgiczny. Kościół nie kończy go jednak pięknym obrazem spokojnego Jezusa, który pociesza swoich uczniów. Stawia nas wobec jednej z najbardziej przejmujących scen całej Ewangelii: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody”. To jest Chrystus Król. Nie król z dekoracji. Nie Chrystus zamknięty w kościele i wyjmowany z naszego życia wtedy, kiedy zaczyna przeszkadzać naszym planom. To jest Pan historii, Pan życia i śmierci, Pan czasu i wieczności. Przed Nim stanie kiedyś każdy człowiek. Prezydent i bezdomny. Biskup i człowiek, który przez całe życie omijał kościół. Bogaty i biedny. Ten, którego nazwisko znał cały świat, i ten, o którego śmierci prawie nikt nie wiedział. Ja i ty. I wtedy skończą się wszystkie nasze ziemskie tytuły, stanowiska, wpływy, pieniądze, obserwujący w internecie, konflikty i ambicje. Zostanie człowiek stojący przed Bogiem. I prawda o jego życiu.
To słowo brzmi dzisiaj szczególnie mocno. Żyjemy przecież w świecie, który znowu nauczył się wojny. Za naszą wschodnią granicą przez cały czas giną ludzie, a w ostatnich dniach Polska ponownie mierzyła się z naruszeniem swojej przestrzeni powietrznej związanym z rosyjską wojną przeciw Ukrainie. W innych częściach świata dzieci dorastają pośród wojny, głodu i przesiedlenia; w Sudanie trwa jedna z największych współczesnych katastrof humanitarnych. A my w Polsce także jesteśmy coraz bardziej podzieleni. Potrafimy godzinami walczyć o politykę, obrażać się o poglądy, przekreślać człowieka jednym słowem. Mamy technologię, dzięki której w kilka sekund możemy zobaczyć drugi koniec świata, a czasem nie zauważamy człowieka siedzącego przy naszym stole. Wiemy, co powiedział polityk w Warszawie czy Waszyngtonie, a nie wiemy, dlaczego własne dziecko od tygodnia chodzi smutne.
Mamy setki kontaktów w telefonie, a coraz więcej ludzi nie ma komu powiedzieć: „Boję się. Jest mi ciężko. Zostań ze mną”. I właśnie w taki świat wchodzi dzisiejsza Ewangelia i mówi: uważaj, człowieku, bo możesz wygrać bardzo wiele rzeczy i przegrać własne życie.
Najbardziej wstrząsające jest jednak to, o co Chrystus zapyta na sądzie. Nie pyta: ile miałeś pieniędzy? Jakie stanowisko zajmowałeś? Ilu ludzi cię podziwiało? choćby nie pyta najpierw, ile razy mówiłeś o Bogu. Mówi: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”. I zarówno sprawiedliwi, jak i potępieni pytają: „Panie, kiedy?”. Właśnie to „kiedy?” jest kluczem. Bo Chrystus był bliżej, niż myśleli. Bóg ukrył się w człowieku, którego można było ominąć. W starym ojcu, do którego nie mieliśmy czasu zadzwonić. W chorej matce, przy której trzeba było posiedzieć. W żonie czy mężu, którzy potrzebowali nie kolejnego prezentu, ale obecności. W dziecku czekającym, aż odłożymy telefon. W człowieku samotnym, biednym, pogubionym. W kimś, kto nas denerwował. W kimś, od kogo niczego nie mogliśmy dostać w zamian. „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Katechizm mówi bardzo wyraźnie, iż w dniu ostatecznym właśnie nasz stosunek do bliźniego ujawni przyjęcie albo odrzucenie łaski i miłości Boga.
I tutaj dochodzimy do spraw ostatecznych, o których współczesny człowiek bardzo nie lubi słuchać. Śmierć. Sąd. Niebo. Piekło. Wieczność. To nie są średniowieczne straszaki. To jest Ewangelia. Kościół naucza, iż wraz ze śmiercią kończy się czas ziemskiego wyboru, a człowiek staje przed Chrystusem na sądzie szczegółowym. Na końcu historii nastąpi zmartwychwstanie umarłych i Sąd Ostateczny. Nie wiemy, kiedy skończy się świat. Jezus zabrania nam bawić się w wyznaczanie dat. Ale wiem coś znacznie bardziej osobistego: mój świat kiedyś się skończy. Moje serce wykona ostatnie uderzenie. Przyjdzie ostatni poranek. Ostatnia Eucharystia. Ostatnia rozmowa. Ostatnie „dobranoc”. I wszystko, o co dzisiaj tak rozpaczliwie walczę, zostanie tutaj. Ktoś weźmie moje klucze. Ktoś wyłączy mój telefon. Ktoś uporządkuje moje rzeczy.
A ja stanę przed Bogiem. I właśnie dlatego pamięć o śmierci nie odbiera życiu sensu. Ona przywraca życiu adekwatną miarę. Kościół przypomina, iż świadomość naszej śmiertelności uczy nas, iż mamy ograniczony czas, aby doprowadzić życie do jego spełnienia.
Święty Jan od Krzyża, doktor Kościoła, powiedział jedno zdanie, które wystarczyłoby dzisiaj za całe kazanie: „Pod wieczór życia będziemy sądzeni z miłości”. Nie z sukcesu. Nie z popularności. Nie z tego, czy zawsze miałem rację. Z miłości. Ale nie z miłości sentymentalnej. Chrystus mówi o miłości, która daje chleb, odwiedza chorego, przebacza, pozostaje wierna, bierze odpowiedzialność, poświęca czas. I tutaj trzeba zrobić sobie bardzo osobisty rachunek sumienia. Gdybym wiedział, iż zostało mi siedem dni życia — czy żyłbym dokładnie tak samo jak dzisiaj? Czy są ludzie, do których powinienem zadzwonić? Czy jest ktoś, kogo powinienem przeprosić? Czy noszę w sobie nienawiść, którą zabrałbym choćby przed tron Chrystusa? Czy jest grzech, z którym od miesięcy odkładam spowiedź? Czy moja rodzina wie, iż ją kocham? Czy ludzie, z którymi mieszkam, dostają ode mnie to, co najlepsze, czy tylko resztki mojego czasu po pracy, telefonie i wszystkich innych sprawach? I jeszcze jedno, najważniejsze: gdybym tej nocy stanął przed Chrystusem, czy chciałbym żyć z Nim na wieki? Bo przecież niebo nie zaczyna się dopiero po śmierci. Niebo zaczyna się wtedy, kiedy człowiek mówi Bogu: chcę należeć do Ciebie. A piekło zaczyna się od strasznego ludzkiego: nie potrzebuję Cię, sam będę królem swojego życia.
Dlatego dzisiejsza uroczystość stawia przed nami jedno zasadnicze pytanie: kto naprawdę jest królem mojego życia? Bo można śpiewać „Chrystus Wodzem, Chrystus Królem”, a potem przez cały tydzień żyć tak, jakby Chrystus nie miał nic do powiedzenia w sprawie mojego małżeństwa, pieniędzy, seksualności, języka, przebaczenia, uczciwości i sposobu traktowania ludzi. Można mieć krzyż na ścianie, a nie pozwolić Chrystusowi wejść do serca. Królestwo Chrystusa nie zaczyna się od sztandaru. Zaczyna się od nawróconego serca. I Chrystus jest Królem niezwykłym: Jego tronem stał się krzyż, koroną — ciernie, a Jego zwycięstwem nie było zniszczenie nieprzyjaciół, ale oddanie za nich życia.
Dlatego wobec dzisiejszych wojen, agresji, politycznej nienawiści i brutalności świata chrześcijanin nie może odpowiadać kolejną porcją nienawiści. Musi bronić prawdy, dobra, Ojczyzny, słabych i niewinnych — czasem bardzo stanowczo — ale nie wolno mu przestać być uczniem Chrystusa.
Bracia i Siostry, za tydzień zaczniemy Adwent. Jeszcze raz rozpoczniemy oczekiwanie. Ale dzisiaj Kościół mówi nam: pamiętaj, dokąd to wszystko zmierza. Historia nie biegnie donikąd. Historia zmierza ku Chrystusowi. Ostatnie słowo nie będzie należało do wojny, Putina, prezydentów, parlamentów, pieniędzy, algorytmów ani śmierci. Ostatnie słowo należy do Jezusa Chrystusa. Katechizm mówi, iż Sąd Ostateczny objawi zwycięstwo Bożej sprawiedliwości nad wszelką niesprawiedliwością i pokaże, iż miłość Boga jest mocniejsza od śmierci. I to jest nasza nadzieja. Ale dopóki żyjemy, trwa czas decyzji.
Dlatego może dzisiaj nie pytajmy Boga o datę końca świata. Zapytajmy o coś znacznie ważniejszego:
Panie, gdyby dzisiaj był ostatni dzień mojego życia — co powinienem jeszcze naprawić? Komu przebaczyć? Kogo przytulić? Za co przeprosić? Z czego się wyspowiadać? Komu powiedzieć, iż go kocham? Jakiego dobra nie wolno mi już odkładać na jutro?
Bo przyjdzie wieczór naszego życia.
I wtedy naprawdę nieważne będzie, ile mieliśmy.
Ważne będzie, ile kochaliśmy.
A największym szczęściem człowieka będzie usłyszeć głos Króla, którego próbował kochać w ludziach:
„Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie Królestwo przygotowane dla was”.
Amen.
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:

57 minut temu















