Br. Leonard TOF: O Papieża trzeba się modlić. Co mogą uczynić świeccy w czasie wakatu?
tenetetraditiones.blogspot.com 1 godzina temu
Można tak długo bronić prawdy o wakacie Stolicy Apostolskiej, aż zapomni się, iż wakat powinien się skończyć. Można wykazywać błędy kolejnych modernistycznych uzurpatorów, odpierać zarzuty przeciwników i przytaczać wypowiedzi dawnych teologów, a zarazem coraz rzadziej prosić Boga o to, aby Kościół znów otrzymał prawowitego Papieża. Niebezpieczeństwo polega właśnie na tym przyzwyczajeniu: stan nadzwyczajny zaczyna uchodzić za zwyczajny porządek rzeczy, a brak widzialnego zwierzchnika Kościoła przestaje nas boleć.
Przypadająca 18 listopada rocznica poświęcenia rzymskich bazylik św. Piotra i św. Pawła, Apostołów, jest sposobnością, by postawić sobie pytanie, którego nie zastąpi kolejna polemika: czy naprawdę pragniemy przywrócenia władzy papieskiej i czy to pragnienie znajduje wyraz w naszej modlitwie oraz postępowaniu? Rzym pozostaje dla katolika Rzymem Piotra i Pawła, apostolskiej wiary, męczeństwa i Stolicy, której nie może zastąpić żaden najgorliwszy choćby ośrodek duszpasterski.
Nie wolno przywyknąć do życia bez Papieża
Sedewakantyzm wynika z obrony papiestwa, jego władzy i nieomylności Kościoła. Odrzucamy roszczenia modernistów właśnie dlatego, iż poważnie traktujemy to, czym jest urząd Biskupa Rzymskiego. Nie godzimy się przypisywać Kościołowi błędów, fałszywej religii i zgubnych reform, aby za wszelką cenę zachować pozór ciągłości osobowej na Stolicy Piotrowej. Z tego samego powodu nie możemy jednak zachowywać się tak, jak gdyby sam Papież stał się już niepotrzebny.
Nie wystarczy, iż mamy dostęp do prawdziwej Mszy świętej, ważnych sakramentów i katolickiego nauczania. Oczywiście, dziękujemy Bogu za kapłanów, którzy zachowali Wiarę i służą wiernym, często w trudnych warunkach, ale żaden z nich nie zastępuje Następcy św. Piotra. Także biskup, niezależnie od osobistej gorliwości, wiedzy i zasług, nie staje się przez przedłużanie się kryzysu najwyższym sędzią całego Kościoła, pełniącym obowiązki papieża. Potrzeba władzy papieskiej nie znika dlatego, iż nauczyliśmy się radzić sobie bez niej.
Właśnie tutaj ujawnia się pokusa szczególnie niebezpieczna dla niewielkich, rozproszonych środowisk. Możemy zacząć utożsamiać dobro Kościoła z trwaniem własnej kaplicy, zgromadzenia czy grupy wiernych, a pytanie o przywrócenie sprawowania najwyższej władzy w Kościele odsuwać jako niewygodne, przedwczesne albo niemożliwe do rozstrzygnięcia. Tymczasem troska o własną wspólnotę powinna prowadzić do troski o cały Kościół, inaczej popadamy w sekciarstwo. Katolik nie może poprzestać na przekonaniu, iż skoro sam znalazł miejsce, w którym zachowuje się Wiarę, sprawa została rozwiązana.
Wakat należy rozpoznawać jako bolesny brak, którego usunięcia pragniemy, o które prosimy i ku któremu powinny zmierzać roztropne starania. Po śmierci Papieża Kościół przeżywa żałobę, modli się za duszę zmarłego Ojca Świętego i błaga o rychły wybór jego następcy. Jest to zatem czas osierocenia, ale także oczekiwania, które można pod pewnym względem porównać do Adwentu: okresu pokuty i tęsknoty, przenikniętego zarazem nadzieją i euforią na myśl o nadchodzącym spełnieniu, szczególnie wyraźną w jego ostatnich dniach. Podobnie żałoba po utracie Papieża powinna łączyć się z ufną modlitwą o nowego Pasterza. Przedłużanie się wakatu nie może tej nadziei wygasić ani sprawić, iż osierocenie uznamy za zwyczajny i docelowy stan życia Kościoła. Obrona prawdy o obecnym położeniu Kościoła zobowiązuje nas do czegoś więcej niż do utrwalania samej diagnozy.
Modlitwa o wybór Papieża należy do życia Kościoła
Na stronie Ultramontes znajdują się dwa odsyłacze związane z inicjatywą Unam Sanctam: wezwanie do modlitwy o wybór Papieża oraz list otwarty do katolickich biskupów. Warto odnotować ich obecność, nie przesądzając o stosunku redakcji do poszczególnych propozycji inicjatywy. Przypominają bowiem sprawę, której nie wolno nam sprowadzać do zamkniętego już sporu sprzed kilku miesięcy.[1]W maju i czerwcu pisałem o elekcjonizmie oraz o zagadnieniach związanych z możliwością przezwyciężenia obecnego kryzysu — najpierw w artykule „Katolicki Elekcjonizm – jedyna logiczna konsekwencja stanowiska Sedevacante”, następnie w tekście „Dlaczego «elekcjonizm» to NIE jest «konklawizm»”. Nie zamierzam tutaj powtarzać całej tamtej argumentacji. Pozostaje jednak pytanie wcześniejsze od rozstrzygnięcia szczegółowych zagadnień: czy modlimy się o wybór prawowitego Następcy św. Piotra? Czy prosimy o światło, odwagę i zgodę dla katolickich duchownych, zwłaszcza biskupów, którzy powinni te zagadnienia badać? Czy też uznaliśmy, iż wobec trudności wystarczy czekać, nie stawiając już żadnych pytań?
Sam niedawno zastanawiałem się, czy po tamtych artykułach mam jeszcze coś do dodania. Miałem poczucie, iż przedstawiłem już wszystko, co chciałem powiedzieć o elekcjonizmie, a zainteresowanie inicjatywą Unam Sanctam z czasem osłabło. Nie przestałem jednak uważać tej sprawy za istotną, czy też wręcz za działanie Ducha Świętego. Dziś myślę, iż nie trzeba za każdym razem szukać nowego argumentu, aby do niej wracać: choćby gdy wyczerpaliśmy własny wywód, pozostaje modlitwa i pytanie, czy to, czego broniliśmy w polemikach, rzeczywiście zajmuje należne miejsce w naszym życiu religijnym.
Modlitwa w tej intencji ma mocne oparcie w tradycyjnej praktyce Kościoła. Pius XII w punkcie 98 konstytucji Vacantis Apostolicae Sedis z 8 grudnia 1945 r., regulującej wakat Stolicy Apostolskiej i wybór Papieża, nakazywał duchowieństwu i wiernym codziennie zanosić wytrwałe błagania aż do zapewnienia Kościołowi rzymskiemu nowego Pasterza. Polecał również wszystkim duszpasterzom zachęcać wiernych do modlitwy i, stosownie do okoliczności, do postu. Choć przepisy te regulowały zwyczajny wakat i wybór przez kardynałów w zwykłych okolicznościach, wyrażają postawę, którą również my powinniśmy zachować: wytrwałą modlitwę całego Kościoła o nowego Pasterza.[2]Nie wiemy, kiedy obecny kryzys się zakończy. Nie mamy bezpośredniego objawienia z Nieba określającego jego długość ani upoważnienia, by wyznaczać Opatrzności wiążące terminy. Wiemy natomiast, o co możemy prosić: o prawowitego Papieża, o przywrócenie sprawowania najwyższej władzy w Kościele, o przezwyciężenie podziałów i o łaski potrzebne tym, na których spoczywa odpowiedzialność za dusze. Aby modlić się o Papieża, nie trzeba najpierw rozstrzygnąć wszystkich sporów dotyczących sposobu jego wyboru. Trzeba wierzyć w ustanowione przez Chrystusa papiestwo i pragnąć dobra całego Kościoła powszechnego.
Co mogą uczynić świeccy?
Przede wszystkim możemy nadać tej intencji stałe miejsce w codziennej modlitwie: w Różańcu, podczas adoracji, w modlitwie rodzinnej i w ofiarowanych Bogu wyrzeczeniach. Możemy prosić kapłanów o modlitwę o wybór Papieża oraz o wyjaśnianie wiernym, dlaczego ta sprawa pozostaje istotna. W rodzinach trzeba mówić o papiestwie tak, aby dzieci poznawały urząd ustanowiony przez Chrystusa, jego władzę i znaczenie dla całego Kościoła, a nie wyłącznie nazwiska modernistów, którzy przywłaszczyli sobie jego godność. Pomocą mogą być również modlitwy udostępnione przez Unam Sanctam.[3]Świeccy mogą również domagać się poważnego potraktowania pytań dotyczących wyjścia z kryzysu. Wolno nam zwracać się do duchownych, prosić o badanie zagadnień teologicznych i kanonicznych, popierać rzetelną wymianę argumentów oraz pomagać w rozpowszechnianiu wartościowych opracowań. List otwarty Unam Sanctam wzywa biskupów i kapłanów do zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego. Świeccy, którzy taki apel podpisują, zwracają się do duchowieństwa o podjęcie działania; sam podpis nie jest aktem władzy kościelnej, nie należy mylić takiego apelu z samodzielnym uzurpowaniem sobie jurysdykcji przez jego sygnatariuszy.[4]Nasze zaangażowanie wymaga zarazem pokory. Gorliwość nie nadaje jurysdykcji, a słuszne pragnienie zakończenia wakatu nie upoważnia do samowolnego obwołania kogokolwiek Papieżem. Trzeba odrzucić zarówno samowolę, jak i wygodną obojętność, która każdą próbę poważnego zbadania problemu kwituje stwierdzeniem, iż niczego nie da się zrobić. o ile dana propozycja jest błędna, należy wykazać jej błąd. Samo przemilczenie pytania nie przynosi odpowiedzi.
Powinniśmy też zapytać samych siebie, czy jesteśmy gotowi na rzeczywiste konsekwencje przywrócenia władzy papieskiej. Prawowity Papież miałby prawo rozstrzygać spory, korygować nasze sądy i wymagać posłuszeństwa. Nie otrzymałby swojej władzy pod warunkiem potwierdzenia wszystkich przyzwyczajeń poszczególnych środowisk. Modląc się o Następcę św. Piotra, prośmy zatem również o gotowość podporządkowania się we wszystkim jego prawowitej władzy.
W święto poświęcenia bazylik świętych Apostołów Piotra i Pawła wróćmy do tego, co stanowi o naszej rzymskiej, katolickiej tożsamości. Strzeżmy Wiary, korzystajmy z sakramentów, wspierajmy wiernych kapłanów, ale nie pozwólmy, aby wieloletnia konieczność życia w nadzwyczajnych warunkach wygasiła w nas pragnienie ich przezwyciężenia. O Papieża trzeba się modlić. Wytrwale, wspólnie i z gotowością przyjęcia wszystkiego, do czego zobowiązuje nas wiara w jego urząd i nieomylność.
Michał P. Mikłaszewski (Brat Leonard TOF)
redaktor naczelny Tenete Traditiones
Źródła i odsyłacze:
Ultramontes — strona główna, odsyłacze „Oremus pro eligendo Summo Pontifice!” oraz „List otwarty do katolickich biskupów”.