Bp Wiesław Lechowicz: Choroba dotknęła naszą wolność

Katechizm Kościoła Katolickiego nie absolutyzuje wolności, ale łączy ją z prawdą, sprawiedliwością, dobrem wspólnym i szacunkiem wobec innych – powiedział bp Wiesław Lechowicz podczas homilii uroczystej Mszy Świętej z okazji Narodowego Święta Niepodległości w Świątyni Opatrzności Bożej.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Mszę Świętą odprawianą 11 listopada 2026 roku w Świątyni Opatrzności Bożej celebrował metropolita warszawski abp Adrian Galbas. W słowie wstępnym, patrząc na Świecę Niepodległości stwierdził „dziś chyba jeszcze bardziej potrzebujemy widoku tej zapalonej świecy”.

Zaś homilię wygłosił Biskup Polowy Wojska Polskiego Wiesław Lechowicz. Poświęcił ją ewangelicznemu rozumieniu wolności, odpowiedzialności społecznej i jedności narodowej. Nawiązując do ewangelicznego uzdrowienia dziesięciu trędowatych i słów Jezusa „Twoja wiara cię uzdrowiła” (Łk 17,19), hierarcha odniósł się zarówno do tragicznych wydarzeń w Krakowie, jak i do duchowych fundamentów polskiej niepodległości.

– Katechizm Kościoła Katolickiego nie absolutyzuje wolności, ale łączy ją z prawdą, sprawiedliwością, dobrem wspólnym i szacunkiem wobec innych. One tworzą zdrowe powietrze, w którym wolność może oddychać swobodnie i służyć zarówno pojedynczym osobom jak i poszczególnym społeczeństwom – powiedział ordynariusz Wojska Polskiego. Wskazał również, iż trucizną jest z dezinformacja i manipulacje, „których źródeł nie musimy szukać poza terytorium naszego państwa”.

Nawiązując do słów papieża Benedykta stwierdził: „Polityka musi być działaniem na rzecz sprawiedliwości i tworzeniem w ten sposób podstawowych przesłanek dla pokoju. Oczywiście polityk będzie szukał sukcesu, bez którego nie byłoby możliwe skuteczne działanie polityczne. Sukces powinien być jednak podporządkowany kryterium sprawiedliwości, woli przestrzegania prawa i znajomości prawa. «Czymże są więc wyzute ze sprawiedliwości państwa, jeżeli nie wielkimi bandami rozbójników?» – powiedział kiedyś św. Augustyn. Słowa te nie są czczymi pogróżkami. Służba prawu i walka z panowaniem niesprawiedliwości jest i pozostaje podstawowym zadaniem polityka.

Msza Święta 11 listopada tradycyjnie ma charakter państwowy. Wśród zgromadzonych byli przedstawiciele władz, m.in. Władysław Kosiniak-Kamysz, Małgorzata Kidawa-Błońska, Zbigniew Bogucki i oczywiście Karol Nawrocki, któremu jako Prezydentowi Rzeczpospolitej Polskiej przypadł zaszczyt zapalenia Świecy Niepodległości. Zgromadzeni odmówili również Akt Dziękczynienia i Zawierzenia Opatrzności Bożej.

Poniżej publikujemy pełną treść homilii

Święto Niepodległości
Świątynia Opatrzności Bożej – 11 listopada 2026
Środa XXXII tygodnia zwykłego

„Twoja wiara cię uzdrowiła” (Łk 17,19) – słowa Jezusa skierowane do uzdrowionego człowieka nabierają dodatkowego znaczenia dzisiaj, kiedy świętujemy odzyskanie naszej niepodległości niejako w cieniu tragicznych wydarzeń w Krakowie. Wierzymy, iż płynące do Boga modlitwy za ofiary zamachu zostaną wysłuchane – zmarłych doprowadzą przed tron Boga, a chorym pomogą w powrocie do zdrowia. Serca nasze przeniknięte są też wiarą, iż do podobnych sytuacji już nie dojdzie, i jak dotychczas będziemy mogli cieszyć się bezpieczeństwem i spokojem.

Słowa Jezusa „Twoja wiara cię uzdrowiła” przypominają nam, iż i naszą Ojczyznę ocaliła wiara w jej niepodległość i suwerenność. Wiarą wypełnione były serca i umysły powstańców listopadowych i styczniowych, później wielkopolskich i śląskich oraz żołnierzy walczących na wielu frontach. Wiarą naznaczona była aktywność dyplomatyczna i polityczna Ojców Niepodległości – Piłsudskiego, Paderewskiego, Witosa, Daszyńskiego, Dmowskiego, Korfantego. Wiarą były wypełnione słowa płynące z ust rodziców, nauczycieli i duchownych oraz zapisane piórem poetów, pisarzy, publicystów. Różne drogi prowadziły do niepodległości Polski, ale wszystkie łączyła wiara, iż dążenia niepodległościowe wsparte Bożym błogosławieństwem przyniosą wyzwolenie spod okupacji zaborców. Podobna wiara i nam dzisiaj towarzyszy – wiara, iż skarbu wolności nie utracimy, iż przekażemy go kolejnym pokoleniom. Z wiarą w nasze możliwości pozostania wolnymi łączymy wiarę w Boską Opatrzność i w uzdrawiającą moc Jezusa.

Zanim chory na trąd został uzdrowiony, zwrócił się do Jezusa wraz z innymi chorymi: „Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami”. Myślę, iż i dzisiaj, w święto Niepodległości, wielu z nas z podobnym wołaniem przyszło do tej świątyni i przybywać będzie do wielu kościołów w naszej Ojczyźnie. Dotknęła nas bowiem choroba. Choroba dotknęła naszą wolność. Potrzebujemy recepty na tę chorobę i lekarstwa, które będziemy mogli zastosować, by nie doszło do pogorszenia.

Pan Jezus kazał trędowatym iść i pokazać się kapłanom. Oni bowiem mieli prawo włączyć uzdrowionych z trądu na nowo do wspólnoty modlących się w świątyni. Jaką natomiast receptę na naszą chorobę przekazuje nam dzisiaj Jezus? Co każe nam zrobić?

Nie musimy się domyślać, bo usłyszeliśmy przed chwilą słowa, które pisał św. Paweł do swego ucznia Tytusa (Tt 3,1-7), a które brzmią jakby były wprost napisane do nas, Polek i Polaków żyjących tu i teraz. To jest właśnie ta recepta, jaką daje nam do rąk Jezus. „Nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”. Zerwać z przeszłością, kiedy byliśmy „nierozumni, oporni, błądzący, służący różnym żądzom, żyjący w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim”. Czy potrzebujemy jeszcze się dopytywać co coś? Po raz kolejny Jezus wyszedł nam naprzeciw ze swoim słowem, aby nas uleczyć.

Lekarz przepisując receptę choremu często dołącza komentarz, który motywuje chorego i ułatwia prawidłowe stosowanie lekarstwa. Pozwólcie więc, iż i ja dołączę do tej Bożej recepty kilka zdań z nauczania Kościoła na temat wolności, która zamiast prowadzić do rozkładu państwa i społeczeństwa służy jego zbudowaniu i umocnieniu.

Katechizm Kościoła Katolickiego nie absolutyzuje wolności, ale łączy ją z prawdą, sprawiedliwością, dobrem wspólnym i szacunkiem wobec innych (zob. KKK, 1733, 1738, 1741, 1742). One tworzą zdrowe powietrze, w którym wolność może oddychać swobodnie i służyć zarówno pojedynczym osobom jak i poszczególnym społeczeństwom.

Prawda jest jak woda – przynosi życie, jeżeli jest czysta i uregulowana; prowadzi do zatrucia, gdy nie opiera się na faktach, ale na dezinformacji, manipulacji i kłamstwie. Jesteśmy wrażliwi, i słusznie na dezinformacje i manipulacje, które docierają do naszych uszu i oczu ze Wschodu, ale nie mniejszym zagrożeniem dla naszej wolności są dezinformacje i manipulacje podyktowane partykularnymi interesami, których źródeł nie musimy szukać poza terytorium naszego państwa.

Sprawiedliwość to drugie lekarstwo na zdrową wolność. Jak wskazuje etymologia tego słowa oznacza ona rzeczywistość opartą na prawie. Pozwólcie, iż przywołam w tym miejscu mądre słowa papieża Benedykta – „Polityka musi być działaniem na rzecz sprawiedliwości i tworzeniem w ten sposób podstawowych przesłanek dla pokoju. Oczywiście polityk będzie szukał sukcesu, bez którego nie byłoby możliwe skuteczne działanie polityczne. Sukces powinien być jednak podporządkowany kryterium sprawiedliwości, woli przestrzegania prawa i znajomości prawa. «Czymże są więc wyzute ze sprawiedliwości państwa, jeżeli nie wielkimi bandami rozbójników?» – powiedział kiedyś św. Augustyn. Słowa te nie są czczymi pogróżkami. Służba prawu i walka z panowaniem niesprawiedliwości jest i pozostaje podstawowym zadaniem polityka. W obecnej historycznej chwili, gdy człowiek zyskał niewyobrażalną dotychczas moc, zadanie to staje się szczególnie naglące”.

Kolejnym warunkiem zdrowej wolności jest uwzględnianie dobra wspólnego. C. K. Norwid powiedziałby o „moralnym zjednoczeniu, bez którego partie są jak bandy lub koczowiska polemiczne, których ogniem niezgoda, a rzeczywistością dym wyrazów”. Dlaczego doszło do odzyskania niepodległości w 1918 roku? Dlaczego cieszyliśmy się wyzwoleniem spod komunistycznego reżimu w 1989 roku? Dlatego, iż było „moralne zjednoczenie”, solidarność społeczna, dobro wspólne ponad osobistymi czy grupowymi korzyściami.

Wolność jest zdrowa i dobrze służy także wtedy, gdy wiąże się z szacunkiem wobec drugiej osoby czy osób. Podstawowym narzędziem okazywania szacunku jest język, słowo. Wiemy doskonale, jak troska o polski język pomagała naszym rodakom przetrwać czasy zniewolenia, niekiedy choćby za cenę utraty wolności, zdrowia i życia. Słowo ma moc. W zależności od jego użycia ma moc dającej życie wody lub odbierającej życie amunicji. W przestrzeni publicznej ma się wrażenie, iż niestety ten drugi sposób posługiwania się słowem przeważa. Dlatego też Leon XIV w encyklice poświęconej człowieczeństwu w dobie sztucznej inteligencji apeluje o „rozbrojenie słów” (MH 214) z agresji, pogardy, podstępu, poniżania, nienawiści. Słowa mają być wolne, ale nie samowolne. Są granice dla wolności słowa, których się przekraczać nie powinno.

Nie wyrzucajmy do kosza recepty, jaką Jezus nam dziś przekazuje. Troska o zdrową wolność wiąże się z dbałością o prawdę, sprawiedliwość, dobro wspólne i wzajemny szacunek. Przyjmijmy te zalecenia i zacznijmy je realizować. Brak wdzięczności ze strony uzdrowionych dziewięciu trędowatych, o czym mowa w Ewangelii, nie jest wzorem godnym naśladowania, ale na pewno warto wszystkich dziesięciu trędowatych naśladować w tym, iż bez wahania uczynili to, o czym im Jezus mówił.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: