Biskup Silvano Pedroso – pokorny pasterz bliski ludziom

Organizacja Pomoc Kościołowi w Potrzebie (ACN) z głębokim smutkiem przyjęła wiadomość o śmierci biskupa Silvano Herminio Pedroso Montalvo, ordynariusza diecezji Guantánamo-Baracoa na Kubie. Zmarł 13 czerwca w wieku 73 lat po ciężkiej chorobie. Jego odejście jest bolesną stratą dla Kościoła katolickiego na Kubie, który walczy w tej chwili z głębokim kryzysem gospodarczym i społecznym.

Bp Silvano przeszedł do historii jako pierwszy biskup pochodzenia afrykańskiego w ponad pięciusetletnich dziejach Kościoła katolickiego na Kubie. W 2018 roku papież Franciszek mianował go biskupem diecezji Guantánamo-Baracoa. Jest to jedna z najuboższych i najbardziej wymagających diecezji na Kubie, zmagająca się z niedoborem środków, izolacją oraz narastającymi problemami społecznymi.

PKWP przez wiele lat blisko współpracowała z diecezją Guantánamo-Baracoa, wspierając ją zarówno pastoralnie, jak i humanitarnie. Tylko w ciągu ostatnich pięciu lat PKWP wsparła w tej diecezji trzynaście projektów. Obejmowały one m.in. stypendia mszalne dla kapłanów, pomoc w zapewnieniu transportu oraz utrzymaniu pojazdów wykorzystywanych w pracy duszpasterskiej. Organizacja przekazywała także pomoc humanitarną dla społeczności dotkniętych klęskami żywiołowymi.

Człowiek prostoty i radości

Wszyscy, którzy spotkali bp. Silvano, wspominają go jako człowieka niezwykle prostego, serdecznego i pełnego troski o innych. Verónica Katz, koordynatorka projektów PKWP na Kubie, podczas swojej ostatniej wizyty w diecezji spędziła z nim kilka dni, odwiedzając wspólnoty rozsiane po całym jej terytorium.

Był człowiekiem bardzo prostym, pogodnym i obdarzonym wyjątkowym poczuciem humoru. choćby w najtrudniejszych sytuacjach potrafił się uśmiechnąć i zażartować – wspomina. – Najbardziej zapamiętałam jednak jego bliskość wobec ludzi i to, jak naturalnie zawsze stawiał potrzeby innych ponad własne.

Szczególnie utkwiła jej w pamięci chwila, gdy biskup otrzymał paczkę z lekami, materiałami szkolnymi i pomocą dla najbardziej potrzebujących, przekazaną przez PKWP. Jeszcze zanim zdążył rozpakować wszystkie rzeczy, już mówił: „to dla tej wspólnoty, to dla tamtej parafii, a to dla tych rodzin”. euforia sprawiała mu świadomość, iż pomoc gwałtownie trafi do potrzebujących.

Modlitwa była centrum jego życia

Verónica Katz wspomina także głęboką duchowość biskupa.

Opowiadał mi, iż każdego dnia wstaje bardzo wcześnie, aby się modlić, zanim rozpocznie obowiązki. Mówił, iż jeżeli tego nie zrobi, codzienne wyzwania i odpowiedzialność całkowicie pochłoną jego czas i zabraknie miejsca dla Boga. To zrobiło na mnie ogromne wrażenie, bo pokazywało, co naprawdę było centrum jego życia.

Maria Lozano, dyrektor Biura Prasowego ACN International, która od niemal dwudziestu lat regularnie odwiedza Kubę, podkreśla znaczenie tej straty dla miejscowego Kościoła.

Jesteśmy głęboko poruszeni śmiercią bp. Silvano. To szczególnie bolesny moment, ponieważ Kuba potrzebuje dziś pasterzy zdolnych nieść nadzieję pośród licznych trudności. Kościół na Kubie stracił człowieka, który był niezwykle związany ze swoim ludem i szczególnie bliski cierpiącym – mówi.

Jak dodaje, jego nominacja była ważnym wydarzeniem zarówno dla Kościoła, jak i dla całej wyspy. „Jednak ci, którzy go znali, przede wszystkim zapamiętają jego człowieczeństwo. Był pokorny, pogodny i bardzo bliski zwykłym ludziom”.

Jako biskup Guantánamo-Baracoa mierzył się z wieloma problemami wynikającymi z trudnej sytuacji ekonomicznej wschodniej części Kuby. Niedobory paliwa, ograniczony transport i brak podstawowych zasobów często utrudniały działalność duszpasterską. Mimo to nieustannie troszczył się o to, by kapłani, osoby konsekrowane i świeccy mogli przez cały czas służyć wiernym rozsianym po całej diecezji.

Bp Silvano uosabiał to, co najlepsze w kubańskim Kościele: bliskość wobec ludzi, wytrwałość pośród trudności i głębokie zaufanie Bogu. Jego życie było świadectwem cichej wierności, którą każdego dnia okazują biskupi, kapłani, osoby konsekrowane i świeccy służący Kościołowi w trudnych warunkach – podsumowuje Maria Lozano.