Betania (Βηθανία– Bēthania)

Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. (J 12,1)

Ὁ οὖν Ἰησοῦς πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν ⸁Ἰησοῦς.

Iesus ergo ante sex dies paschae venit Bethaniam ubi fuerat Lazarus mortuus quem suscitavit Iesus.

Betania („Dom ubogiego” albo „Dom Ananiasza”) leży na wschodnim zboczu Góry Oliwnej, a dokładniej na stokach tej jej części, którą Arabowie nazywają Rash es-Shiyah. Betania leży przy szosie do Jerycha, około 3 km od Jerozolimy. Słowa „A Betania była oddalona około 15 stadiów od Jerozolimy” – określają dokładnie jej położenie (J 11,18). Aktualna nazwa arabska al-Azariyeh, jest deformacją bizantyjskiej nazwy Lazarion, która to w dawnych czasach nawiązywała do osoby przyjaciela Jezusa – Łazarza. Betania była jednym z tych uprzywilejowanych miejsc, w których Jezus chętnie przebywał, albo raczej dokąd się usuwał w czasie swojej działalności w Jerozolimie, po spotkaniach z przedstawicielami judaizmu i świątyni. W Betanii mieszkało rodzeństwo: Łazarz, Marta i Maria (J 11,1; 12,1), które podejmowało Jezusa gościną (Łk 10,38-42). W Betanii mieszkał również Szymon, zwany Trędowatym, który zaprosił Jezusa i u którego miała miejsce scena namaszczenia (Mt 26, 6-13; Mk 14,3-9; J 12,1-11). W Betanii wreszcie Jezus dokonał cudu wskrzeszenia Łazarza (J 11,1-44) – ostatniego znaku, który w narracji Ewangelii według św. Jana jest kulminacją „Księgi znaków”. Ten znak przypomina pierwszy, uczyniony w Kanie Galilejskiej (J 2,11), bo i tutaj objawiona zostaje chwała Syna Człowieczego (J 4,40). Chwała ta objawi się w pełni na krzyżu oraz w zmartwychwstaniu Chrystusa – Syna Bożego. Można zatem powiedzieć, iż Betania jest zapowiedzią Jerozolimy i wydarzeń zbawczych Paschy Chrystusa, które będą tam miały miejsce w Wielkim Tygodniu.