Serce jego stateczne lękać się nie będzie, aż z góry spojrzy na swych przeciwników. (Ps 112,8)
סָמ֣וּךְ לִ֭בּוֹ לֹ֣א יִירָ֑א עַ֖ד אֲשֶׁר־יִרְאֶ֣ה בְצָרָֽיו׃
ἐστήρικται ἡ καρδία αὐτοῦ, οὐ μὴ φοβηθῇ, ἕως οὗ ἐπίδῃ ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ
|confirmatum est cor eius non commovebitur donec dispiciat inimicos suos
Bać się (ירא yr’), oprócz znaczenia „bać się”, „obawiać się” lub „straszyć”, czasownik ten w języku hebrajskim oznacza również „mieć szacunek, cześć, odczuwać bojaźń”, „być wiernym, religijnym”, a zatem w pewnym sensie „wierzyć i ufać Bogu”.
Autor dzisiejszego Psalmu responsoryjnego (Ps 112) używa czasownika ירא (yr’) w jego obydwu, wręcz przeciwnych, znaczeniach stosując grę słów yr’ … lō՚ yr’: „Błogosławiony człowiek, który boi się Pana (ירא yr’, w.1)”. W tym wersecie czasownik ירא (yr’) znaczy „szanować, czcić, być wiernym Panu”, ale już w następnych wersetach Psalmista mówi, iż on „nie przelęknie się (ירא yr’) złej nowiny… jego wierne serce lękać się (ירא yr’) nie będzie” (ww.7-8). To znaczy, iż człowiek, który „boi się Pana” nie boi się niczego, bo jego wierne serce zaufało Panu.
Inną grę słów Psalmista stosuje zestawiając czasownik ירא (yr’) z innym podobnie brzmiącym czasownikiem ראה (rā՚â), „widzieć”: „Lękać się (yr’) nie będzie, aż z góry spojrzy (rā՚â) na swych przeciwników”. Tłumaczenia na języki współczesne nie oddają tych zabiegów autora. One jednak mówią same za siebie, iż zawierzenie Bogu uwalnia od lęku i sprawia, iż nasze życie staje się „solą ziemi i światłem świata”.
