70 lat temu poświęcono odbudowaną katedrę poznańską

Dwa brzegi Warty

28 czerwca 1956 roku zapisał się w historii Poznania w sposób szczególny. Podczas gdy na lewym brzegu Warty wybuchł robotniczy bunt przeciwko komunistycznej dyktaturze, a tysiące poznaniaków żądało na ulicach „wolności, pracy i chleba”, na Ostrowie Tumskim miało miejsce otwarcie i poświęcenie odbudowanej ze zniszczeń wojennych Katedry.

Konsekracja ołtarza głównego

Ówczesny metropolita poznański abp Walenty Dymek, z powodu ciężkiej choroby, nie mógł osobiście uczestniczyć w uroczystościach. Mszy św. przewodniczył bp Franciszek Jedwabski, który dokonał konsekracji ołtarza głównego. W jego centrum umieszczono odzyskany, gotycki poliptyk z Góry Śląskiej.

Nawa główna, nawy boczne oraz ambit świątyni wypełniły się duchowieństwem, siostrami zakonnymi, alumnami i wiernymi, którzy po raz pierwszy mogli podziwiać surowe, regotyzowane mury z cegieł fugowanych. Celebrans oraz asysta liturgiczna, sformowana przez ceremoniarza diakona Michała Tschuschke, sprawowali Eucharystię w szatach pochodzących ze skarbca archikatedry lwowskiej. Oprawę muzyczną zapewnił chór seminaryjny pod dyrekcją ks. prof. Gerarda Mizgalskiego.

„W krzyże – nie armaty”

Okolicznościową homilię wygłosił prepozyt Kapituły Metropolitalnej ks. infułat Nikodem Mędlewski. W kontekście trwających w mieście walk ulicznych i obecności czołgów, kaznodzieja wypowiedział słowa:

„Piękna jesteś katedro – choć teraz jeszcze surowa, pozbawiona wielu swoich skarbów. Piękne są twe wyniosłe wieże zdobne na barokowych hełmach w krzyże – nie armaty”.